சுதுமலைப் பிரகடனத்தின் தத்துவப் பாடமும் தமிழீழ தேசத்தின் காலமற்ற பேரெழுச்சியும்
ஈழத்தமிழினத்தின் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில், தியாகங்களினாலும் இரத்தத்தினாலும் எழுதப்பட்ட எண்ணற்ற பக்கங்களுக்கு மத்தியில், 1987 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 4 ஆம் தேதி யாழ்ப்பாணம் சுதுமலை அம்மன் கோவில் முற்றத்தில் நிகழ்ந்த பிரகடனம் என்பது ஒரு தத்துவார்த்தப் பேரிடியும், அதே நேரத்தில் ஒரு தேசிய இனத்தின் அரசியல் இறையாண்மையை உலகிற்குப் பிரகடனப்படுத்திய உன்னதத் தருணமுமாகும்.
1987 ஜூலை 29 அன்று கொழும்பில் ஈழத்தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையைக் காற்றில் பறக்கவிட்டு, இந்தியாவின் பாதுகாப்புப் புவிசார் நலன்களுக்காகவும், இலங்கையின் ஒற்றையாட்சி அமைப்பைக் காப்பதற்காகவும் டெல்லியினாலும் கொழும்பினாலும் கையெழுத்திடப்பட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் நிழலில், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தங்களின் உயிரினும் மேலாக வளர்த்தெடுத்த ஆயுதங்களை இந்திய அமைதிப்படையிடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய ஒரு பெரும் வரலாற்றுத் துயரம் திணிக்கப்பட்டது.
"......தங்களின் பாதுகாப்பிற்கான ஒரே அரணாக விளங்கிய ஆயுதங்கள் மௌனிக்கப்படப் போகின்றன என்ற நெஞ்சு பதைபதைக்கும் அச்சத்தோடும், கண்ணீரோடும் சுதுமலை முற்றத்தில் திரண்டிருந்த இலட்சக்கணக்கான ஈழத்தமிழினத்தின் பேரெழுச்சிக்கு முன்னால் நின்று, தேசியத் தலைவர் மேதகு வே. பிரபாகரன் அவர்கள் ஆற்றிய அந்தச் சுதுமலைப் பிரகடனம் என்பது வெறும் அரசியல் உரை அல்ல; அது ஒரு தேசிய இனத்தின் ஆன்மாவை எத்தகைய வல்லரசுகளாலும் விலைக்கு வாங்க முடியாது என்பதை உரக்கச் சொன்ன தத்துவப் பிரகடனமாகும்....."
ஒரு தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனையாளராகவும், கட்சிச் சார்பற்ற நடுநிலைப் பத்தியாளராகவும் முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிந்தைய இந்த நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அந்த வரலாற்றுப் புள்ளியை நாம் மீள்வாசிப்பு செய்யும் போது, அன்று தலைவர் ஆற்றிய அந்த உரை இன்றும் உலகத் தமிழினத்திற்கான இராஜதந்திரப் பாடப்புத்தகமாகத் திகழ்வதைக் காண முடிகிறது.
அன்று அந்த உன்னத உரையின் உச்சக்கட்டமாக, ஒட்டுமொத்தத் தமிழினத்தின் நெஞ்சிலும் இடி மின்னலாகப் பாய்ந்து, இன்று வரை வரலாற்றின் ஆகப்பெரும் பாடமாக நிலைத்து நிற்கும் அந்த மகுட வாசகம் உருவானது:
"போராட்ட வடிவங்கள் மாறலாம், ஆனால் நமது போராட்டத்தின் லட்சியம் மாறப்போவதில்லை."
இந்தியப் பேரரசின் பிராந்திய மேலாதிக்க அழுத்தத்திற்கு இணங்கி, மக்களின் உயிருக்கு உத்திரவாதம் அளிப்பதாக இந்தியா தந்த தார்மீக உறுதிமொழியை ஏற்று, ஆயுதங்களைக் கையளிக்கும் அந்தத் துயரமான தருணத்திலும், ஆயுதம் என்பது ஒரு போராட்ட வடிவமே தவிர, அதுவே லட்சியமல்ல என்ற ஆழமான அரசியல் முதிர்ச்சியைத் தலைவர் பிரபாகரன் உலகிற்கு உணர்த்தினார்.
ஈழத்தமிழினத்தின் லட்சியம் என்பது தமிழீழத் தாயக மீட்பும், அதன் தன்னாட்சி உரிமையுமே ஆகும்; அந்த லட்சியத்தை அடைவதற்கான வடிவங்கள் காலம், சூழல் மற்றும் புவிசார் அரசியல் நகர்வுகளுக்கு ஏற்ப மாறலாமே தவிர, அந்த லட்சியத்தின் ஆன்மாவில் எத்தகைய காலத்திலும், எத்தகைய சக்திகளுக்காகவும் சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது என்ற தத்துவார்த்தப் பிடிப்பை இந்த வாசகம் அப்பட்டமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
இந்திய அரசு எங்களை வற்புறுத்தி ஆயுதங்களை வாங்கினாலும், எங்கள் மக்களின் இதயங்களில் எரியும் விடுதலைக் கனவை அவர்களால் பறிக்க முடியாது என்று சுதுமலையில் அன்று எழுந்த அந்தப் பிரகடனக் குரல், இன்று ஆயுதப் போராட்ட வடிவம் மௌனிக்கப்பட்டு, முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்திற்குப் பின்பு தாயகத்திலும் பன்னாட்டுத் தளத்திலும் சிதறிப்போயிருக்கும் ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஒரு பெரும் மீளெழுச்சிக்கான வழிகாட்டியாகும்.
சுதுமலைப் பிரகடனம் உணர்த்தும் மற்றொரு கசப்பான இராஜதந்திரப் பாடம் என்னவென்றால்,
பன்னாட்டு அரசியலில் ஒடுக்கப்படும் மக்களின் தார்மீக நியாயங்களை விடவும் வல்லரசுகளின் சொந்த நலன்களே உந்துசக்தியாக இருக்கின்றன என்பதாகும்.
அன்று இந்திய அரசு தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகளைக் கலந்தாலோசிக்காமல், தன் சொந்தப் புவிசார் தேவைகளுக்காக ஓர் உடன்பாட்டைத் திணித்து, இறுதியில் அமைதிப்படை என்ற பெயரில் தமிழ் மக்களின் மீதே போரைத் தொடுத்த வரலாற்றுத் துரோகத்தை, தேசத்தின் குரல் அன்டன் பாலசிங்கம் அவர்கள் இராஜதந்திரத் தளத்தில் முன்கூட்டியே எச்சரித்ததை நாம் இங்கு நினைவுகூர வேண்டும்.
ஆயுதங்கள் மௌனிக்கப்பட்ட அந்தத் துயரச் சூழலிலும், அகிம்சை என்ற மாற்று வடிவத்தைக் கையில் எடுத்து, ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளுக்காகத் தன் உயிரையே ஈய்ந்த தியாகத் தீபன் திலீபனின் போராட்டம், வடிவங்கள் மாறினாலும் லட்சியம் மாறாது என்ற சுதுமலைத் தத்துவத்தின் பிரத்யேக சான்றாகும்.
இன்று ஐக்கிய நாடுகள் சபையிலோ அல்லது சர்வதேச மனித உரிமைத் தளங்களிலோ ஈழத்தமிழர்களுக்கான நீதியைத் தேடும் நமது பன்னாட்டு அரசியல் நகர்வுகளிலும், எந்தவொரு வல்லரசும் தங்களின் சுயநலத்திற்காக நம்மைப் பகடைக்காய்களாகப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கை மணி அன்று சுதுமலையிலேயே ஒலிக்கப்பட்டுவிட்டது.
1987-ல் இருந்த பனிப்போர் சூழல் மாறி, இன்று சீனா, அமெரிக்கா, இந்தியா ஆகிய முத்தரப்பு வல்லரசுகளின் இந்தோ-பசிபிக் வியூகக் களமாகத் தமிழர்களின் தாயகம் மாறியுள்ள சூழலில், அன்று ஆயுதப் போராக இருந்த வடிவம் இன்று இராஜதந்திரப் போராக மாற வேண்டியதன் அவசியத்தை இத்தத்துவம் உணர்த்துகிறது.
வடிவங்கள் மௌனிக்கப்படலாம் அல்லது மாறலாம், ஆனால் பன்னாட்டுத் தளத்தில் நிறுவனமயப்பட்ட இராஜதந்திர Lobbying மூலமாகவும், உலகெங்கும் வாழும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் கூட்டுப் பேரெழுச்சியின் மூலமாகவும் நம் முன்னோர்கள் இரத்தம் சிந்திப் பெற்ற தன்னாட்சி உரிமைகளை சமரசமின்றித் தொடர்வதே இன்று நாம் செய்ய வேண்டிய கடமையாகும்.
அதிகாரத்தின் நிழலில் தேடப்படும் எந்தவொரு உடன்பாடும் தற்காலிகமானதே என்பதை நிரூபித்த 13-வது திருத்தச் சட்டத்தின் தோல்விகளுக்கு மத்தியில், சுதுமலைப் பிரகடனத்தின் ஆன்மா இன்றும் ஈழத்தமிழர் அரசியலை வழிநடத்தும் ஒரு தத்துவக் கண்ணாடி ஆகும்.
ஆயுதப் போராட்டம் மௌனிக்கப்பட்ட இன்றைய அரசியல் சூழலில், நம் கைவசம் ஆயுதங்கள் இல்லை என்ற பலவீனத்தை எண்ணித் தொய்வடைந்து விடாமல், நமது லட்சியத்தின் நியாயத்தன்மையையும், உலகளாவிய தமிழ் தேசியத்தின் பலத்தையும் கொண்டு சர்வதேச அரங்கில் இராஜதந்திரப் போரை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
ஒரு நடுநிலைப் பத்தியாளராக இந்த வரலாற்றுப் பிரகடனத்தை அணுகும் போது, சுதுமலையில் அன்று தலைவர் விதைத்த அந்த முழக்கம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான அரசியல் உரை அல்ல; அது தலைமுறைகள் கடந்தும் தமிழ் தேசியத்தின் இறையாண்மையைக் காக்கும் சமரசமற்ற சித்தாந்த மரபின் எச்சரிக்கை முழக்கம்.
ஏனெனில்,
வடிவம் என்பது மாறக்கூடியது, ஆனால் தமிழீழ தேசத்தின் பேரெழுச்சியும் அதன் தன்னாட்சி லட்சியமும் என்றும் அழியாதது; சமரசமின்றி உரத்துப் பேசுவதே வரலாறு.
0 Comments