கொட்டிமேளத்தின் சத்தம் மற்றும் மறையும் ஈழத்தின் குரல்

பண்பாட்டு விமர்சனம்

கொட்டிமேளத்தின் (செண்டை மேளம்) சத்தம் மற்றும் மறையும் ஈழத்தின் குரல்

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் | ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த் தேசியச் சிந்தனையாளன்

ஈழத் தமிழர்களின் அடையாளம் என்றுமே மொழியில் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; அது ஆலய மரபுகளிலும், இசை வடிவங்களிலும், வழிபாட்டு முறைகளிலும் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.

நடுகல் வழிபாடு, வீரர்களைத் தெய்வமாக்கும் மரபு, ஊர் தெய்வங்கள், சிவன், அம்மன், முருகன், காளி ஆகியோரின் உள்ளூர் வழிபாட்டு வடிவங்கள், கிராமிய இசைக் கருவிகள், தமிழீழ மண்ணுக்கே உரிய உற்சவ முறைகள் — இவை எல்லாம் ஈழத்தின் தனித்துவமான பண்பாட்டு உடலை உருவாக்கியவை. அந்த உடல் இன்று மெல்ல மாறிக் கொண்டிருக்கிறது.

தென்னிந்தியாவின், குறிப்பாக மலையாள நாட்டின் பண்பாட்டு வடிவங்கள் ஈழ மண்ணில் வேகமாக இடம்பெறத் தொடங்கியுள்ளன. தெருவெங்கும் ஒலிக்கும் கொட்டிமேளம் அதன் மிகவும் வெளிப்படையான அடையாளமாக நிற்கிறது. ஆலய திருவிழாக்களில் மலையாள முரசுகளின் ஆதிக்கம் அதிகரிப்பது, உள்ளூர் இசை வடிவங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவது, உற்சவ முறைகளில் வெளியிலிருந்து வரும் கட்டமைப்புகள் மேலோங்குவது — இவை வெறும் "புதிய மாற்றம் அல்லது வடிவம் (ஃபேஷன்)" அல்ல. மாறாக, இது ஆலய மரபின் மறுவடிவமாக்கல்.

கொட்டிமேளம் — ஆலய திருவிழாவில் ஒலிக்கும் மேளம்

ஒரு காலத்தில் ஈழத்து ஆலயங்கள் உள்ளூர் தெய்வங்களையும், உள்ளூர் இசையையும், உள்ளூர் உற்சவ முறைகளையும் மையப்படுத்தியிருந்தன. இன்று அந்த மையம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இசை என்பது வெறும் சத்தமல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் உணர்வுக் கட்டமைப்பு. உள்ளூர் மேளம், நாதஸ்வரம், உறுமி, பறை போன்ற வடிவங்கள் மெல்ல மறையும்போது, அந்த இசையுடன் இணைந்திருந்த வழிபாட்டு உணர்வும், நினைவும், தெய்வ உறவும் மாறத் தொடங்குகின்றன.

கொட்டிமேளத்தின் சத்தம் அதிகரிக்கும்போது, ஈழத்தின் சொந்த குரல் மெல்ல அடங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு அரசியல் பின்னணியும் உண்டு.

போருக்குப் பிந்தைய ஈழத்தில் பண்பாட்டு வெற்றிடம் உருவானது. உள்ளூர் நிறுவனங்கள் பலவீனமடைந்தன. அதே நேரம் தென்னிந்திய மத–பண்பாட்டு வலைப்பின்னல்கள், ஆலய நிதிகள், ஊடகங்கள், இடப்பெயர்வுகள் வழியாக வலுப்பெற்றன. அரசியல் ரீதியாக தமிழர் தரப்பு பலவீனமாக இருக்கும்போது, பண்பாட்டு ஆதிக்கம் எளிதாக நுழைகிறது.

பண்பாடு என்பது அரசியலுக்கு வெளியே இல்லை — அது அரசியலின் மிகவும் செயல்திறன் மிக்க மென்மையான ஆயுதங்களில் ஒன்று.

ஒரு சமூகம் தன் ஆலய மரபையும், இசையையும், வழிபாட்டு வடிவங்களையும் இழக்கும்போது, அது தன் நினைவையும், தன் தனித்துவத்தையும், தன் எதிர்கால உரிமை வாதத்தையும் பலவீனப்படுத்திக் கொள்கிறது.

கொட்டிமேளம் — நேரடி காட்சி

இன்று தெருவெங்கும் ஒலிக்கும் கொட்டிமேளம் வெறும் திருவிழா சத்தமல்ல; அது ஈழப் பண்பாட்டு வெளியில் நடைபெறும் அதிகார மாற்றத்தின் சத்தம். ஈழத் தமிழர்கள் இதை உணரவில்லை என்றால், நாளை அவர்களின் ஆலயங்களும், திருவிழாக்களும், இசை மரபுகளும் "ஈழத்தன்மை" இழந்த பொதுவெளியாக மாறிவிடும். நிலம் மட்டும் போதாது. அந்த நிலத்தின் குரல், அதன் ஆலய மரபு, அதன் இசை — இவை மீதமிருக்கும்போதுதான் அடையாளம் உயிருடன் இருக்கும். கொட்டிமேளத்தின் சத்தம் அதிகரிக்கும் இந்தக் காலத்தில், ஈழத்தின் சொந்த குரலை மீட்டெடுப்பது வெறும் பண்பாட்டு வேலை அல்ல; அது பண்பாட்டு மற்றும் அரசியல் உயிர்வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவை.

✦   ✦   ✦

English Translation

The Sound of Chenda Melam and the Fading Voice of Eelam

The identity of Eelam Tamils has never rested on language alone; it is deeply rooted in temple traditions, musical forms, and modes of worship. Hero-stone veneration, the deification of warriors, village deities, local forms of worship around Sivan, Amman, Murugan and Kali, folk instruments, and festival practices unique to the land of Eelam together formed a distinctive cultural body.

That body is now slowly changing. Cultural forms from South India, particularly from Kerala, are rapidly entering Eelam soil, and the widespread presence of Chenda Melam has become its most audible symbol.

The growing dominance of Malayalam-style drumming in temple festivals, the marginalisation of local musical forms, and the rise of external structures in ritual practice are not merely matters of changing taste. They represent a reshaping of temple tradition itself.

Eelam temples once centred local deities, local music, and local festival forms; that centre is now shifting. Music is never only sound; it is a structure of feeling. When local forms such as melam, nadaswaram, urumi and parai gradually recede, the forms of devotion, memory and divine relationship tied to them also begin to change.

As the sound of Chenda Melam grows louder, Eelam's own voice grows quieter. There is a political background to this shift. In the post-war period a cultural vacuum emerged; local institutions weakened, while South Indian religious and cultural networks gained strength through temple funding, media and migration.

Culture does not stand outside politics — it is one of its most effective soft instruments. When a people lose their temple traditions, their music and their forms of worship, they also weaken their memory, their distinctiveness and the ground of their future political claims.

The Chenda Melam now heard across the streets is not only festival noise; it is the sound of a shifting cultural authority within Eelam space. If Eelam Tamils fail to recognise this, their temples, festivals and musical traditions risk becoming a generic public space emptied of Eelam specificity.

Land alone is not enough. The voice of that land, its temple traditions and its music must also survive. In this moment when the sound of Chenda Melam grows louder, recovering Eelam's own voice is not merely a cultural task — it is a basic condition of cultural and political survival.

✦   ✦   ✦

நிலம் மட்டும் போதாது. அந்த நிலத்தின் குரல், அதன் ஆலய மரபு, அதன் இசை — இவை மீதமிருக்கும்போதுதான் அடையாளம் உயிருடன் இருக்கும்.

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த் தேசியச் சிந்தனையாளன்

🪘 கொட்டிமேளம் · மறையும் குரல் · ஈழத்தின் சொந்த அடையாளம் காக்கப்பட வேண்டும்