ஆறாத சோகம் மாறாத துயரம்: திட்டமிட்ட இனவழிப்பும் திரிபிக்கப்படும் நாட்குறிப்புகளும்
1983 கறுப்பு ஜூலையின் உண்மை வரலாறும் புவிசார் அரசியலும்
வரலாறு என்பது வெறும் கடந்துபோன நாட்களின் நாட்குறிப்பு அல்ல; அது ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு தேசிய இனத்தின் நீதிக்கான போராட்டத்தில் மிக வலிமையான அறிவாயுதம். எமது தியாக வரலாற்றையும், நாம் சந்தித்து வந்துள்ள பேரவலங்களையும் சிதைத்து, எமது அடுத்த தலைமுறையின் நினைவுகளை மழுங்கடிக்க நினைக்கும் பேரினவாதத்தின் வரலாற்றுத் திரிபுகளுக்கு முன்னால், உண்மைகளை ஆவணப்படுத்துவது எமது தார்மீகத் தேசியக் கடமையாகும்.
"எம் மக்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட வன்முறை தன்னிச்சையான கலவரம் அல்ல; அது எமது தேசத்தின் ஆன்மாவை அழிக்க அரசு நடத்திய திட்டமிட்ட இனவழிப்புப் போர்!"
ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு தேசிய இனத்தின் கூட்டு நினைவுகளையும், அவர்கள் சந்தித்து வந்துள்ள வரலாற்றுப் பேரவலங்களையும் சிதைப்பது என்பது அந்த இனத்தின் அரசியல் எதிர்காலத்தை முடக்குவதற்கான பேரினவாதத்தின் மறைமுக உத்தியாகும்.
அந்த வகையில், ஈழத்தமிழினத்தின் நவீன வரலாற்றையே மாற்றி அமைத்த, அவர்களின் தாயகக் கோட்பாட்டையும் தன்னாட்சி உரிமையையும் பன்னாட்டுத் தளத்திற்கு நகர்த்திய 1983 ஆம் ஆண்டின் "கறுப்பு ஜூலை" (Black July) என்ற கொடிய இனவழிப்புச் சம்பவம் குறித்து சமகாலத்தில் பரப்பப்படும் நாட்குறிப்புத் திரிபுகளும், சித்தாந்த முரண்பாடுகளும் ஒரு நடுநிலைப் பத்தியாளராகவும் தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனையாளராகவும் நம்மை ஆழமானதொரு வரலாற்று மீள்வாசிப்பை நோக்கி நகர்த்துகின்றன.
அண்மைய நாட்களாக, கறுப்பு ஜூலை என்பது ஜூலை 23 ஆம் தேதி தொடங்கியது அல்ல, அது ஜூலை 24 ஆம் தேதிதான் கொழும்பில் வெடித்தது என்ற ஒரு புதிய விவாதம் திட்டமிட்டு கிளப்பப்பட்டு, இளம்தலைமுறைத் தமிழர்கள் மத்தியில் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது. அதேபோல, 1983 ஜூலை 23 அன்று யாழ்ப்பாணம் திருநெல்வேலியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்தின் 'போர் போர் பிராவோ' (Four Four Bravo) ரோந்துப் பிரிவின் மீது நடத்திய கண்ணிவெடித் தாக்குதலில் 13 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டதன் விளைவாகவே தெற்கில் உள்ள சாமானிய சிங்கள மக்கள் ஆத்திரமடைந்து கலவரத்தில் ஈடுபட்டனர் என்றொரு நச்சுப் பிரச்சாரமும் கடந்த நாற்பதாண்டுகாலமாகத் தொடர்கிறது.
இந்த இரண்டு வாதங்களுமே கொழும்பின் பேரினவாத அரசுகளினாலும், அவர்களின் நிழல் வரலாற்றாசிரியர்களினாலும் தங்களின் "அரச பயங்கரவாதத்தை" (State-sponsored Terrorism) மூடிமறைப்பதற்காகக் கட்டமைக்கப்பட்ட பொய்களாகும் என்பதை சர்வதேசச் சான்றுகளின் துணை கொண்டு நிறுவுவது முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிந்தைய நமது தார்மீகத் தேசியக் கடமையாகும்.
முதலாவது திரிபு — நாட்குறிப்புச் சிக்கல்
முதலில், கறுப்பு ஜூலை எப்போது தொடங்கியது என்ற நாட்குறிப்புச் சிக்கலை நாம் இராஜதந்திரக் கூர்மையோடு அணுக வேண்டும். வரலாற்று ரீதியாக, 1983 ஜூலை 23 சனிக்கிழமை இரவு 11:30 மணியளவில் திருநெல்வேலியில் தாக்குதல் நிகழ்த்தப்பட்ட உடனேயே, யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் நிலைகொண்டிருந்த ஸ்ரீலங்கா இராணுவம் தன்னிச்சையாக வீதிகளில் இறங்கிச் சாமானிய தமிழ் மக்களைச் சுட்டுக் கொன்றதோடு, வாகனங்களையும் எரியூட்டத் தொடங்கியது. யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் உட்படப் பல சாமானியத் தமிழர்கள் ஜூலை 23 அன்றே இராணுவத்தின் பழிவாங்கும் வன்முறைக்குப் பலியாக்கப்பட்டனர். எனவே, தமிழினத்தின் மீதான அந்தத் திட்டமிட்ட வன்முறையின் முதல் இரத்தம் சிந்தப்பட்ட நாள் ஜூலை 23 ஆகும்.
கொழும்பில் வன்முறை கும்பல் ஜூலை 24 இரவு பொரளை பொது மயானத்தில் கொல்லப்பட்ட இராணுவத்தினரின் உடல்களைப் புதைக்க முற்பட்ட போதுதான் வெடித்தது என்றாலும், அதற்குப் பல மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் மக்கள் மீதான வன்முறைத் திட்டமிடல் (Pre-planned Pogrom) ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP) அரசாங்கத்தால் மிக ரகசியமாகத் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது.
"1983 ஜூலை வன்முறைகள் என்பது தன்னிச்சையாக எழுந்த ஒரு இனக்கலவரம் அல்ல; அது முன்கூட்டியே மிகத் துல்லியமாகத் திட்டமிடப்பட்டு, ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, அரசாங்கத்தின் முழுமையான ஆசிர்வாதத்துடன் அரங்கேற்றப்பட்ட ஓர் இனவழிப்புப் படுகொலை."
— சர்வதேச நீதிபதிகள் ஆணைக்குழுவின் (ICJ) பிரிட்டிஷ் பிரிவின் தலைவர் பால் சீஹார்ட் (Paul Sieghart), உத்தியோகபூர்வ அறிக்கை
இரண்டாவது திரிபு — திருநெல்வேலிக் கற்பிதம்
இரண்டாவதாக, திருநெல்வேலித் தாக்குதல்தான் இந்தக் கலவரத்திற்குக் காரணம் என்ற பேரினவாதக் கற்பிதத்தை நாம் முற்றிலுமாக நிராகரிக்க வேண்டும். 1983 ஜூலை 23 தாக்குதலுக்குப் பல வாரங்களுக்கு முன்பே, 1983 ஜூலை 12 அன்று பிரிட்டிஷ் நாளிதழான 'தி டெய்லி டெலிகிராப்' (The Daily Telegraph) இதழுக்கு ஸ்ரீலங்கா அதிபர் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன அளித்த பேட்டி, கறுப்பு ஜூலை என்பது ஒரு திட்டமிட்ட அரச வன்முறை என்பதற்கான ஆகச்சிறந்த சட்டப்பூர்வ சான்றாகும்.
"யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் கருத்துக்களைப் பற்றிக் கவலைப்பட எனக்கு இப்போது நேரமில்லை. அவர்களின் உயிர்களைப் பற்றியோ, அவர்களின் பாதுகாப்புப் பற்றியோ நாம் இப்போது சிந்திக்க முடியாது. நாம் தமிழர்களைப் பட்டினியால் வாடவிட்டால் சிங்கள மக்கள் மகிழ்ச்சி அடைவார்கள் என்றால், அதைச் செய்யவும் நான் தயார்."
— ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன, தி டெய்லி டெலிகிராப் பேட்டி, ஜூலை 12, 1983
இத்தகையதொரு பாசிசக் கருத்தை வெளியிட்ட பன்னிரண்டே நாட்களில் கறுப்பு ஜூலை அரங்கேறியது என்பது, திருநெல்வேலிச் சம்பவம் என்பது அரசாங்கம் ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்திருந்த வெடிமருந்துக் கிடங்கின் மீது விழுந்த ஒரு தற்காலிகப் பொறி (Immediate Trigger) மட்டுமே தவிர, அதுவே கலவரத்திற்கான ஆதிமூலம் அல்ல என்பதை நிரூபிக்கிறது.
கலவரத்தின் போது வன்முறைக் கும்பல்களின் கைகளில் கொழும்பு மாநகராட்சியின் வாக்காளர் பட்டியல்களும், தமிழ் மக்களின் வீடுகள் மற்றும் வர்த்தக நிலையங்களின் முகவரிகள் அடங்கிய அரசாங்க ஆவணங்களும் துல்லியமாக இருந்தன என்பது, அரசாங்கத்தின் அமைச்சர்களும், ஆளுங்கட்சித் தொழிற்சங்கங்களும் (JSS) இதில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பங்கேற்றிருந்தனர் என்பதை அப்பட்டமாக்குகிறது.
புலிகள் இயக்கத்தின் நிலைப்பாடு
இந்த வரலாற்று நெருக்கடி குறித்து 1983 ஆகஸ்ட் மாதம் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் வெளியிட்ட உத்தியோகபூர்வக் கொள்கை விளக்க அறிக்கையும், அதன் மீதான தேசியத் தலைவர் மேதகு வே. பிரபாகரன் அவர்களின் நிலைப்பாடும் இங்கு மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.
திருநெல்வேலித் தாக்குதல் என்பது, ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்தினரால் தமிழ்ப் பெண்கள் கடத்தப்பட்டு கூட்டு வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதற்கும், விடுதலைப் புலிகளின் முக்கியத் தளபதியான செல்லக்கிளி அம்மான் உள்ளிட்டோரின் இழப்புகளுக்கும் இராணுவ ரீதியாகப் பதிலடி கொடுப்பதற்காகத் தங்களின் தாயக எல்லையில் நடத்தப்பட்ட ஒரு தற்காப்புப் போர் நடவடிக்கையாகும்.
"எமது தாக்குதல் என்பது ஆக்கிரமிப்பு இராணுவத்திற்கு எதிரான ஒரு நேரடிப் போர் நடவடிக்கை. ஆனால், அதைக் காரணம் காட்டி கொழும்பிலும் தெற்கிலும் நிராயுதபாணியான சாமானிய தமிழ் மக்கள் மீதும், வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில் இருந்த குட்டிமணி, ஜெகன், தங்கத்துரை உள்ளிட்ட அரசியல் கைதிகள் மீதும் பேரினவாத அரசு நிகழ்த்திய கொடூரப் படுகொலைகள் என்பவை அப்பட்டமான அரச பயங்கரவாதத்தின் வடிவங்களாகும்."
— தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம், 1983 ஆகஸ்ட் அறிக்கை
ஒரு புரட்சிகர விடுதலை இயக்கம் தன் தாயக மண்ணில் ஆக்கிரமிப்பு இராணுவத்திற்கு எதிராக நடத்தும் தற்காப்புப் போரையும், ஒரு பேரினவாத அரசு தன் தலைநகரிலும் ஏனைய பகுதியிலும் வாழும் சிறுபான்மை மக்கள் மீது நடத்தும் திட்டமிட்ட இனவழிப்பையும் ஒரே தராசில் வைத்துப் பார்ப்பது தத்துவார்த்த ரீதியான பெரும் பிழையாகும் என்று தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் பிற்கால நேர்காணல்களில் மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தார்.
புவிசார் அரசியல் தளத்தில், இந்த 1983 கறுப்பு ஜூலைதான் இந்தியப் பேரரசு ஈழப் பிரச்சினையில் நேரடியாகத் தலையிடுவதற்கும், ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் இளைஞர்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டு தமிழீழ தேசத்தின் பேரெழுச்சியை உருவாக்குவதற்கும் முதன்மையான வரலாற்றுப் புள்ளியாக அமைந்தது.
ஒரு நடுநிலைப் பத்தியாளராக இந்த வரலாற்றுப் போக்கை அணுகும் போது, கறுப்பு ஜூலையை ஜூலை 23 முதல் ஜூலை 30 வரையிலான ஒட்டுமொத்த இனவழிப்புக் காலப்பகுதியாகப் பார்ப்பதே வரலாற்று நீதியாகும். வடிவங்களை மாற்றி வரலாற்றைத் திரிக்க நினைக்கும் பேரினவாதச் சக்திகளுக்கு முன்னால், சமரசமற்ற தத்துவார்த்தத் தெளிவோடு உண்மையை உரக்கப் பேசுவதே வரலாற்றின் உண்மையான நகர்வும், எமது எதிர்கால நிலத்தின் உரிமையைக் காக்கும் வலிமையான அறிவாயுதமும் ஆகும்.
1983 ஜூலை இனப்படுகொலை வரலாற்றில் தற்செயலாக நடந்த துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவங்கள் அல்ல – இது இலங்கையை போருக்குள் இழுப்பதை விரைவுபடுத்திய வேண்டுமென்றே திட்டமிட்ட அரச வன்முறையின் வெளிப்பாடாகும். அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பாடங்கள் இன்றும் கூட பொருத்தமானவை.
0 Comments