“நான் எழுதாமல் வாழ முடியாது” — தீபச்செல்வனும் தமிழ் இலக்கியத்தின் மீதான அரச அழுத்தமும்
கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர் தீபச்செல்வன் பிரதீபன், தனது நூல்கள் இலங்கை சுங்கத் துறையால் “தேசிய பாதுகாப்பு” காரணமாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு நான்கு மாதங்களுக்கு மேலாகியும், அரச கண்காணிப்பு தனது அச்சத்தை அதிகரித்திருந்தாலும் எழுதும் உறுதியை வலுப்படுத்தியுள்ளதாகத் தமிழ் கார்டியனுக்குத் தெரிவித்துள்ளார். “அவர்கள் தமிழ் நூல்கள் என்பதை மட்டும் அறிந்திருந்தனர். மொழியைக்கூடப் புரிந்துகொள்ளாமல் எப்படி ஆபத்தானவை என முடிவு செய்ய முடியும்?” என்ற அவரது கேள்வி, இன்றைய இலங்கையில் தமிழ் இலக்கியம் எதிர்கொள்ளும் நிலையைச் சுருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
மார்ச் 2026-இல் தமிழ்நாட்டில் அச்சிடப்பட்டு இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்ட அவரது ஐந்து நூல்களில் 360-க்கும் மேற்பட்ட பிரதிகள் சுங்கத்தால் தடுத்து வைக்கப்பட்டன. பின்னர் மூன்று நூல்கள் விடுவிக்கப்பட்டன. ஆனால் எழுத்தால் நான் யுத்தம் செய்கிறேன் (நேர்காணல் தொகுப்பு) மற்றும் இப்போதும் இங்கே இரண்டு தேசங்கள் (அரசியல் கட்டுரைகள்) ஆகிய இரண்டு நூல்கள் இன்னும் தடுக்கப்பட்டுள்ளன. “தேசிய நல்லிணக்கத்திற்கு அச்சுறுத்தல்”, “தண்டனைக்குரிய உள்ளடக்கம்” என்ற காரணங்கள் கூறப்பட்டன. ஆனால் நூல்களை முழுமையாக வாசிக்காமலேயே முடிவு எடுக்கப்பட்டதாகவே தோன்றுகிறது.
தீபச்செல்வன் போர்க்கால அனுபவங்களையும், பிந்தைய சமூக யதார்த்தங்களையும் எழுதும் எழுத்தாளர். அவரது படைப்புகள் தமிழ் மக்களின் நினைவு, இழப்பு, அடக்குமுறை ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்கின்றன. இத்தகைய எழுத்தை “தேசிய பாதுகாப்பு” அச்சுறுத்தலாகப் பார்ப்பது, இலங்கை அரசின் தொடர்ச்சியான கலாச்சாரக் கட்டுப்பாட்டு அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது. போர் முடிந்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், தமிழ் மொழியில் எழுதப்படும் அரசியல் நினைவுகளும் வரலாற்றுப் பதிவுகளும் சந்தேகத்தின் கீழ் வைக்கப்படுகின்றன.
இது தனிப்பட்ட ஒரு எழுத்தாளரின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல. இது தமிழ் இலக்கிய வெளிக்கு எதிரான கட்டமைப்பு ரீதியான அழுத்தத்தின் வெளிப்பாடு. நூல்களைத் தடுப்பது, எழுத்தாளர்களைக் கண்காணிப்பது, “நல்லிணக்கம்” என்ற பெயரில் கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது — இவை அனைத்தும் தமிழ் மக்களின் கூட்டு நினைவை அழிக்கும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகவே அமைகின்றன. தீபச்செல்வன் “நான் எழுதாமல் வாழ முடியாது” எனக் கூறுவது, அந்த அழுத்தத்திற்கு எதிரான ஒரு தெளிவான பதில். எழுத்து என்பது அவருக்கு வெறும் தொழில் அல்ல; அது தாயகத்தில் தொடர்ந்து இருக்கும் உயிர்மூச்சு.
இந்த நிகழ்வு ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் “நல்லிணக்கம்” என்பது யாருடைய நல்லிணக்கம்? தமிழ் மக்களின் அனுபவங்களையும் நினைவுகளையும் மறைத்து, ஒருதலைப்பட்சமான வரலாற்றை நிலைநிறுத்தும் நல்லிணக்கமா? அல்லது உண்மைகளை எழுதும் உரிமையை உள்ளடக்கிய நல்லிணக்கமா?
தீபச்செல்வனின் உறுதி, தமிழ் இலக்கியம் அரச அழுத்தத்தாலும் மௌனிக்கப்படாது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. நூல்களைத் தடுக்கலாம். ஆனால் எழுத்தின் உயிரை அடக்க முடியாது. தாயகத்தில் இருந்தபடியே எழுதிக் கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளர்களின் குரல், தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.
0 Comments