செம்மணி — மண்ணில் புதைந்த உண்மைகளும் நீதிக்கான தொடர் குரலும்

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

யாழ்ப்பாணம் செம்மணி சித்துப்பாத்தி மயானத்தில் தொடர்ந்து வெளிவரும் மனித எலும்புக்கூடுகள், வெறும் தொல்லியல் கண்டுபிடிப்பு அல்ல. அவை ஈழத்தமிழர் வரலாற்றில் ஆழமாகப் பதிந்த வலிந்து காணாமலாக்கல், சட்டவிரோதக் கொலைகள் மற்றும் தண்டனையின்மை ஆகியவற்றின் நேரடிச் சாட்சியங்கள். 2025 பெப்ரவரியில் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, நீதிமன்ற மேற்பார்வையில் அகழ்வுப் பணிகள் நடைபெற்று வரும் இந்த இடம், இன்று இலங்கையில் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய மனிதப் புதைகுழியாக மாறியுள்ளது.

ஜூலை 21 ஆம் தேதி நிலவரப்படி குறைந்தது 454 எலும்புக்கூட்டு எச்சத் தொகுதிகள் மீட்கப்பட்டிருந்தன. அதற்குப் பின்னர் தொடர்ந்த அகழ்வுகளில் எண்ணிக்கை மேலும் உயர்ந்து, 480-ஐத் தாண்டியதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. குழந்தைகள் மற்றும் சிசுக்களின் எச்சங்கள், பால் குப்பிகள், பொம்மைகள், பள்ளிப்பைகள் ஆகியவை மண்ணிலிருந்து வெளிவந்திருப்பது, இந்தப் புதைகுழியின் தன்மையை இன்னும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது.

இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் தனியாக வரவில்லை. 1995-96 ஆம் ஆண்டுகளில் இலங்கை இராணுவம் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டை மீண்டும் கைப்பற்றிய பின்னர் நூற்றுக்கணக்கான தமிழர்கள் வலிந்து காணாமலாக்கப்பட்டனர். 1998-இல் கிருஷாந்தி குமாரசுவாமி வழக்கில் தண்டனை பெற்ற இராணுவ வீரர் சோமரத்ன ராஜபக்ஷ, செம்மணியில் 300 முதல் 400 வரையிலான உடல்கள் புதைக்கப்பட்டிருப்பதாக நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்தார். அதையொட்டி 1999-இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வுகளில் 15 எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. அவற்றில் இரண்டு 1996-இல் காணாமல்போன நபர்களுடையவை என அடையாளம் காணப்பட்டன. ஆனால் அதற்குப் பின்னர் விசாரணைகள் மங்கின. பொறுப்பாளர்கள் மீது உரிய நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை. தண்டனையின்மை தொடர்ந்தது. இன்று மீண்டும் மண் வெளிப்படுத்தும் எலும்புகள், அந்தப் பழைய கதையின் தொடர்ச்சியே என்பதை உணர்த்துகின்றன.

இந்தப் பின்னணியில் தான் யாழ்ப்பாண கத்தோலிக்க மறைமாவட்ட நீதி சமாதான ஆணைக்குழுவின் நடவடிக்கைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இன்று அரியாலை புனித யுதாதேய சுருவத்திலிருந்து செம்மணி நோக்கி குருமார்களும் அருட்சகோதரிகளும் பேரணியாகச் சென்றனர். “செம்மணிக்கு நீதி வேண்டும்”, “சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும்”, “மௌனம் அல்ல நீதியே தேவை”, “உண்மைகள் மறைக்கப்படக் கூடாது” என்ற பதாகைகளுடன் அவர்கள் அணிவகுத்தனர். அதே நாளில் கொழும்பிலும் கவனயீர்ப்புப் போராட்டம் நடைபெற்றது. இன்னும் முக்கியமாக, ஐ.நா. மனித உரிமைகள் ஆணையாளர் வோல்கர் டர்க்குக்கு அனுப்பப்பட்ட கடிதம், இந்தப் போராட்டத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

செம்மணியில் நீதி கோரி குருமார்கள் நடத்திய அமைதிப் போராட்டம்

அந்தக் கடிதத்தில் குருக்கள் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இறந்தவர்களின் அடையாளங்கள், மரணக் காரணங்கள், நாட்கள் மற்றும் பொறுப்பாளர்கள் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. உள்ளூர் நீதிமன்றம், சட்ட மருத்துவ அதிகாரி, தொல்லியல் குழு, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் ஆகியோரின் பணியை அவர்கள் அங்கீகரிக்கின்றனர். ஆனால் தடயவியல் திறன், விசாரணைச் சுயாதீனம், சான்றுகளைப் பாதுகாத்தல், குடும்பங்களின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றில் உள்ள குறைபாடுகள் முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வலிந்து காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்கள் பல பத்தாண்டுகளாகத் தாமதங்களையும் தடைகளையும் சந்தித்து, உள்நாட்டுப் பொறிமுறைகளில் நம்பிக்கையை இழந்துள்ளனர். எனவே சுயாதீன அனைத்துலக விசாரணையே தேவை என அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

கடிதத்தின் மிக முக்கியமான பகுதி இதுதான்: செம்மணியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டவற்றின் அளவும் சூழலும், தமிழ் மக்கள் அனுபவித்து வரும் பரந்த கட்டமைப்பு ரீதியான இனப்படுகொலையின் தெளிவான அறிகுறி என அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இது அனைத்துலக சட்டத்திற்கு இணங்க சுயாதீனமான பொறிமுறை ஒன்றால் ஆராயப்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நிலைப்பாடு. அதற்காக ஏழு கோரிக்கைகளை அவர்கள் முன்வைத்துள்ளனர். சுயாதீன அனைத்துலக விசாரணைக்கு ஆதரவு, மினசோட்டா நெறிமுறைக்கு இணங்க அகழ்வு மற்றும் பாதுகாப்பு, நம்பகமான மரபணு அடையாளப்படுத்தல், இராணுவ மற்றும் அரசாங்கப் பதிவுகளுக்கான அணுகல், சாட்சிகள் மற்றும் குடும்பங்களின் பாதுகாப்பு, ஐ.நா. பொறுப்புக்கூறல் செயற்றிட்டத்தின் கண்காணிப்பு, யாழ்ப்பாணத்தில் ஐ.நா. நேரடி இருப்பு ஆகியவை அந்தக் கோரிக்கைகளில் அடங்கும்.

இந்தக் கோரிக்கைகள் வெறும் சடங்கு அல்ல. அவை நீண்டகால அனுபவத்தின் விளைவு. உள்நாட்டு விசாரணைகள் பல முறை தொடங்கப்பட்டு, பல முறை மங்கிவிட்டன. அடையாளப்படுத்தல் பணி இன்னும் தொடங்கப்படவில்லை. குடும்பங்கள் DNA மாதிரிகளை வழங்கத் தயாராக இருந்தாலும், அதற்கான முறையான ஏற்பாடுகள் தாமதமாகின்றன. இத்தகைய சூழலில், சுயாதீன அனைத்துலக மேற்பார்வையின்றி உண்மை வெளிவரும் என்ற நம்பிக்கை மெலிந்து கொண்டே வருகிறது.

செம்மணி என்பது ஒரே ஒரு புதைகுழி அல்ல. அது ஈழத்தமிழர் மீதான நீண்டகால அடக்குமுறையின், வலிந்து காணாமலாக்கலின், மற்றும் நீதி மறுக்கப்பட்ட வரலாற்றின் தொடர்ச்சி. மண்ணில் புதைந்த எலும்புகள் பேசுகின்றன. குழந்தைகளின் பொம்மைகள் பேசுகின்றன. காத்திருக்கும் தாய்மார்களின் கண்கள் பேசுகின்றன. இப்போது கத்தோலிக்க குருமார்களின் பேரணியும், ஐ.நா.வுக்கு அனுப்பப்பட்ட கடிதமும், கொழும்பு போராட்டமும் அந்தக் குரலை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன.

நீதி என்பது வெறும் வார்த்தை அல்ல. அது அடையாளப்படுத்தல், பொறுப்புக்கூறல், மற்றும் மீண்டும் இத்தகைய புதைகுழிகள் உருவாகாத சூழலை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. செம்மணி அந்த நீதியை இன்னும் கோரிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தக் கோரிக்கையை மௌனத்தால் மூடிமறைக்க முடியாது. ஏனெனில் மண்ணில் புதைந்த உண்மைகள் ஒருபோதும் முழுமையாக அடங்கிவிடாது.

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த் தேசிய சிந்தனையாளன்

🕯 செம்மணி · நீதிக்கான தொடர் குரல்