🔥ஒப்பந்தத்தின் நிழலில் மறைந்த விடுதலை...
"......1987 ஜூலை 29 இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம், ஈழத்தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையைப் புறக்கணித்து, பிராந்திய புவிசார் அரசியலுக்காகத் தமிழர்களின் விடுதலைக் கனவை அடகு வைத்த, சமரசத்திற்கு எதிரான ஒரு வரலாற்றுப் பாடம். ஒற்றையாட்சி முறைக்குள் 13-வது திருத்தம் மூலம் திணிக்கப்பட்ட அதிகாரப் பகிர்வு, கொழும்பின் பேரினவாதத்தால் வெற்று காகிதமாக்கப்பட்டு, போருக்குப் பிந்தைய காலத்திலும் ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் உரிமையை முடக்கியுள்ளதை இக்கட்டுரை நிறுவுகிறது...."
🚨இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தமும் ஈழத்தமிழர் அரசியலின் பாடங்களும்
ஈழத்தமிழர்களின் தன்னாட்சி மற்றும் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில், 1987 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 29 அன்று கொழும்பில் இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியினாலும் இலங்கை அதிபர் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவினாலும் கையெழுத்திடப்பட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் என்பது ஒரு தீர்க்கமான புவிசார் அரசியல் திருப்புமுனையாகும்.
தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு நலன்களையும், இலங்கையின் ஒற்றையாட்சி அமைப்பையும் சமநிலைப்படுத்த முயன்ற இந்த ஒப்பந்தம், ஈழத்தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், அவர்களின் முதன்மைப் பிரதிநிதிகளை அறையின் வெளிவாசலில் நிறுத்தி வைத்துவிட்டு டெல்லியினாலும் கொழும்பினாலும் தன்னிச்சையாக அரங்கேற்றப்பட்ட ஒரு பிராந்திய சதுரங்க ஆட்டமாகும்.
தமிழர்களின் தாயகக் கோட்பாட்டை அரைகுறையாக ஏற்றுக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட 13-வது அரசியல் சாசனத் திருத்தம் என்பது, கடந்த நாற்பதாண்டுகால வரலாற்றில் கொழும்பின் பேரினவாத அரசுகளால் எப்படி அதிகாரமற்ற ஒரு வெற்று காகிதமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது என்பதைச் சமகால அரசியல் சூழல் நமக்குத் துல்லியமாக உணர்த்துகிறது.
ஒரு தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனையாளராகவும், கட்சிச் சார்பற்ற நடுநிலைப் பத்தியாளராகவும் இந்த வரலாற்றுப் புள்ளியை மீள்வாசிப்பு செய்யும் போது, வல்லரசுகளின் இராஜதந்திரப் பொறிகளுக்குள் ஒரு தேசிய இனத்தின் விடுதலைக் கனவு எப்படி அடகு வைக்கப்படுகிறது என்ற கசப்பான பாடம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.
இந்த ஒப்பந்தத்தின் ஆகப்பெரும் தத்துவார்த்தத் தோல்வி என்பது, ஒடுக்கப்படும் மக்களின் உண்மையான அரசியல் அபிலாஷைகளை விடவும், புவிசார் அரசியல் மேலாதிக்கமே முதன்மையானது என்ற பன்னாட்டு அரசியலின் கொடூர விதியை நிரூபித்ததுதான்.
ஈழத்தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை மௌனிக்கச் செய்து, அமைதிப்படை என்ற பெயரில் வந்த இந்திய இராணுவம், பின்னாளில் ஈழ மண்ணில் நிகழ்த்திய மனித உரிமை மீறல்களும், போர்க் குற்றங்களும் தார்மீக ரீதியாகத் தமிழ்நாட்டிற்கும் ஈழத்திற்கும் இடையிலான தொப்புள்கொடி உறவில் ஒரு பெரும் தழும்பை ஏற்படுத்தின்.
சுடுதண்ணீரைக் கொண்டு வீட்டை நனைப்பது போல, தற்காலிகத் தீர்வுகள் என்ற பெயரில் திணிக்கப்படும் எந்தவொரு ஒப்பந்தமும் நிரந்தர விடுதலையைத் தராது என்பதை அன்றே சுட்டுவிரல் நீட்டி எச்சரித்த ஈழத்துத் தலைமையின் தீர்க்கதரிசனம் இன்று வரை உண்மையாகி நிற்கிறது.
இன்று முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிந்தைய இக்கட்டான அரசியல் சூழலில், 13-வது திருத்தத்தை முழுமையாக அமல்படுத்த வேண்டும் என்று கோருவதே ஈழத்தமிழர்களின் ஆகப்பெரும் இராஜதந்திர நகர்வாகக் சுருக்கப்பட்டுள்ள அவலம், அன்று நிகழ்ந்த அந்த வரலாற்றுப் பிழையின் நேரடி விளைவே ஆகும்.
சர்வதேச வல்லரசுகளின் அல்லது பிராந்தியக் கட்சிகளின் தற்காலிக நலன்களுக்காக நம் முன்னோர்கள் இரத்தம் சிந்திப் பெற்ற தன்னாட்சி உரிமைகளை சமரசம் செய்து கொள்வது பேரழிவிற்கு வழிவகுக்கும் என்பதை இந்த ஜூலை 29 மீள்நினைவு நாள் உலகத் தமிழினத்திற்கு மீண்டும் எச்சரிக்கிறது.
ஏனெனில், அதிகாரத்தின் நிழலில் தேடப்படும் எந்தவொரு உடன்பாடும் தற்காலிகமானதே; சமரசமற்ற தத்துவார்த்தப் போராட்டமும், சுயசார்பான உலகளாவிய இராஜதந்திரமுமே ஒரு தேசிய இனத்தின் நிரந்தர விடுதலையை உத்தரவாதம் செய்ய முடியும்.
எனவே,ஜூலை 29 என்பது வெறும் வரலாற்று நாள் அல்ல. அது தமிழர்களின் அரசியல் சுயவிழிப்புக்கு ஒரு நினைவூட்டல். ஒப்பந்தங்களால் விடுதலை வராது. விடுதலை என்பது தமிழர்களின் சொந்த அரசியல் உறுதியிலும், சமரசமற்ற போராட்ட உணர்விலும் தான் உள்ளது. அந்த உணர்வை மறக்காமல் வைத்திருப்பதே இந்த நாளின் உண்மையான கடமையாகும்.
0 Comments