இந்த உலகில் நிகழும் தீங்குகளின் பாதி, தங்களை முக்கியமாய் உணர விரும்பும் மக்களாலேயே உண்டாகிறது

சிந்தனைக் கட்டுரை

ஈழத் தமிழரின் இன்றைய நிலையும் எலியட்டின் கருத்து சொல்லும் உண்மைகளும்

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் | ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த் தேசிய சிந்தனையாளன்

"இந்த உலகில் நிகழும் தீங்குகளின் பாதி, தங்களை முக்கியமாய் உணர விரும்பும் மக்களாலேயே உண்டாகிறது."

— டி. எஸ். எலியட்

இந்தப் புகழ்பெற்ற மேற்கோள், டி. எஸ். எலியட்டின் 1949-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'தி காக்டெய்ல் பார்ட்டி' என்ற செய்யுள் நாடகத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. மனிதனின் அகங்காரமும் அந்தஸ்துக்கான ஆசையும் எவ்வாறு அன்றாடத் துன்பங்களுக்குக் காரணமாக அமைகின்றன என்பதையும், அப்பட்டமான தீமையை விட வெறும் தற்பெருமையின் மூலமே அவை பெரும்பாலும் அதிக சேதத்தை விளைவிக்கின்றன என்பதையும் இது எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த ஒற்றை வரி, வெறும் இலக்கிய வாசகம் அல்ல. இது அரசியலின் ஆழமான நோயறிதல். ஈழத் தமிழர்களின் இன்றைய நிலையைப் புரிந்துகொள்ள இந்த வரி ஒரு கண்ணாடியாக அமைகிறது. 2009க்குப் பிந்தைய ஈழத் தமிழர் அரசியல், இழப்பின் நிழலில்தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நிலம், உயிர், தலைமை, அமைப்பு ஆகியவை பெரும் பின்னடைவைச் சந்தித்தன. ஆனால் இழப்பை மட்டும் வைத்து இன்றைய நிலையை விளக்க முடியாது. இழப்புக்குப் பின்னும் தொடரும் பலவீனத்துக்கு, உள்நோக்கிய காரணங்களும் உண்டு. அவற்றுள் மிகவும் ஆபத்தானது, தங்களை முக்கியமாக உணர வேண்டும் என்ற தீராத ஆசை.

எலியட் சொல்லும் "தீங்கு" என்பது வெறும் வன்முறையல்ல. அது பிளவு, நம்பிக்கை இழப்பு, தலைமைச் சீரழிவு, பொது நோக்கத்தின் மறைவு ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியது. ஈழத் தமிழர் அரசியலில் இன்று காணப்படும் பல முரண்பாடுகள், கொள்கை வேறுபாடுகளால் மட்டும் உருவாகவில்லை. அவை பல நேரங்களில் ஆளுமை மோதல்களாலும், அங்கீகாரத் தேவையாலும், தனிப்பட்ட முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்டும் முயற்சிகளாலும் வளர்க்கப்படுகின்றன.

ஒரு சமூகம் பெரும் பின்னடைவைச் சந்திக்கும்போது, அதற்குத் தேவை ஒற்றுமை, தெளிவு, பொறுப்பு. ஆனால் பின்னடைவின் பின்னும், பலரும் "நான் இல்லையென்றால் இயக்கம் நடக்காது", "நான் சொல்வதுதான் உண்மை", "என் அணியே தேசியம்" என்ற உணர்வுடன் செயல்படும்போது, பொது நோக்கம் சிதைகிறது. இங்கு தனிநபரின் முக்கியத்துவ உணர்வு, சமூகத்தின் தேவையை மீறுகிறது. எலியட் சுட்டிக்காட்டும் பாதி தீங்கு இங்குதான் உருவாகிறது.

டி. எஸ். எலியட் — "தி காக்டெய்ல் பார்ட்டி" (1949) நூலின் ஆசிரியர்

இன்றைய ஈழத் தமிழர் அரசியலில் காணப்படும் சிதறல், வெறும் கட்சிப் போட்டி அல்ல. அது அடையாளப் போட்டி. யார் உண்மையான பிரதிநிதி? யார் அதிக தேசியவாதி? யார் புலம்பெயர்ந்தோரின் குரல்? யார் உள்ளூர் மக்களின் குரல்? இந்தக் கேள்விகள் தேவையானவைதான். ஆனால் அவை உண்மையான அரசியல் ஆய்வாக இல்லாமல், முக்கியத்துவப் போட்டியாக மாறும்போது, சமூகம் மேலும் பலவீனப்படுகிறது.

எலியட்டின் கருத்து இன்னொரு உண்மையையும் சொல்கிறது. தீங்கு செய்வோர் எப்போதும் தங்களைத் தீயவர்களாக நினைப்பதில்லை. அவர்கள் தங்களை "அவசியமானவர்கள்" என்றே நினைக்கிறார்கள். தங்கள் செயல்பாடு சமூகத்துக்கு நன்மை தரும் என்ற நம்பிக்கையுடனேயே பல பிளவுகளும், மோதல்களும் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. ஆனால் விளைவு, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த பலம் குறைவதே.

ஈழத் தமிழர்களின் இன்றைய நிலை, வெளியிலிருந்து வரும் அழுத்தங்களால் மட்டும் உருவாகவில்லை. உள்ளே இருக்கும் முக்கியத்துவ வெறியும் அதற்கு உணவாக இருக்கிறது. தலைமை இன்மை என்று நாம் சொல்லும் பல தருணங்களில், உண்மையில் இருக்கும் பிரச்சினை தலைமைப் போட்டியாகவும் இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் முன்னணிக்கு வர வேண்டும் என்ற ஆசை, யாரும் பின்னால் நின்று கட்டமைக்கும் பொறுப்பை ஏற்காத நிலையை உருவாக்குகிறது.

இதிலிருந்து மீள்வதற்கான பாதை எளிதல்ல. ஆனால் அது தெளிவானது. தனிநபர் முக்கியத்துவத்தை விட, சமூகத் தேவையை முன்னிறுத்தும் அரசியல் கலாசாரம் தேவை. விமர்சனம் இருக்கலாம். வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வேறுபாடு, சமூகத்தின் உயிர்வாழ்வை சிதைக்கும் ஆயுதமாக மாறக்கூடாது.

எலியட் சொன்னது சாபமல்ல; எச்சரிக்கை. தங்களை முக்கியமாக உணர விரும்பும் உந்துதல், ஒரு சமூகத்தை உள்ளேயிருந்தே நிர்மூலமாக்கும் சக்தி கொண்டது.

✦   ✦   ✦

ஈழத் தமிழர்கள் இன்று எதிர்கொள்ளும் கேள்வி இதுதான்: நாம் போராடுவது சமூக விடுதலைக்காகவா? அல்லது தனிப்பட்ட முக்கியத்துவத்துக்காகவா? இந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையான விடை கிடைக்கும்போதுதான், எலியட் சுட்டிக்காட்டிய தீங்கின் பாதியையாவது குறைக்க முடியும்.

✦   ✦   ✦

English Translation

The Present Condition of Eelam Tamils and the Truths in Eliot's Insight

"Half the harm that is done in this world is due to people who want to feel important."

— T. S. Eliot

This famous quote comes from T. S. Eliot's 1949 verse play, The Cocktail Party. It speaks to how human ego and the desire for status drive everyday suffering, often doing more damage through sheer vanity than outright evil.

Post-2009 Eelam Tamil politics continues to move under the shadow of loss — of land, life, leadership and organisation. Yet loss alone cannot explain the continuing weakness. There are inward causes as well. Among the most dangerous is the unending desire to feel important.

The "harm" Eliot speaks of is not only violence. It includes division, loss of trust, the corrosion of leadership, and the disappearance of a shared purpose. Many of the conflicts within Eelam Tamil politics today do not arise only from differences of principle. They are often nourished by personality clashes, the hunger for recognition, and the struggle to assert personal importance.

When a community suffers a major setback, it needs unity, clarity and responsibility. But when, even after defeat, many continue to act on the belief that "without me the movement cannot survive," or "only my position is authentic," the collective purpose begins to disintegrate. Here the individual's need for importance overtakes the community's need. This is precisely where half the harm is generated.

The fragmentation visible in Eelam Tamil politics today is not merely party competition. It is a competition over identity and recognition. Who is the true representative? Who is the greater nationalist? Who speaks for the diaspora? Who speaks for the people at home? These questions are not illegitimate. But when they cease to be political inquiry and become contests for importance, the community grows weaker.

Eliot's insight points to another truth. Those who cause harm rarely see themselves as harmful. They usually see themselves as necessary. Many divisions are pursued with the sincere belief that one's own role is essential for the good of the community. The result, however, is the reduction of the community's overall strength.

The present condition of Eelam Tamils is shaped not only by external pressure. It is also fed by an internal hunger for importance. What is often described as an absence of leadership is, in many moments, actually a surplus of leadership contests. The desire of each to stand at the front produces a situation in which few are willing to build from behind.

The way out is not easy, but it is clear. What is required is a political culture that places the needs of the community above the need for personal importance. Criticism may remain. Differences may remain. But those differences must not become instruments that damage the community's survival.

Eliot's words are not a curse. They are a warning. The desire to feel important has the power to destroy a community from within.

The question before Eelam Tamils today is this: Are we struggling for the liberation of a people, or for the affirmation of personal importance? Only when this question is answered honestly can even half the harm Eliot identified begin to diminish.

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

தாயகம் | ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த் தேசிய சிந்தனையாளன்

✒️ தங்களை முக்கியமாக உணர விரும்பும் உந்துதல் · சமூகத்தை உள்ளேயிருந்தே சிதைக்கும் சக்தி