சாம்பலிலிருந்து எழும் உரிமைக்குரல்: கருப்பு ஜூலை முதல் ஈழத்தமிழரின் எதிர்கால அரசியல் வரை

சாம்பலிலிருந்து எழும் உரிமைக்குரல்: இலங்கை அரசியல் களத்தில் ஈழத்தமிழரின் எதிர்காலம்

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் | 🕯 ஜூலை 23 நினைவேந்தல்

ஈழத்தமிழினத்தின் கூட்டு மனசாட்சியில் ஆறாத வடுவாக, வழியும் குருதியாக வந்துபோகும் ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனை நாள். 1983 ஆம் ஆண்டின் இதே நாளில் தமிழ தாயகத்தில் வெடித்த ஒரு பெருநெருப்பு, அதுவரை மிதவாத அரசியலின் மேடைகளில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த தமிழ்த் தேசியப் போராட்டத்தை, சர்வதேச அரங்கையே உலுக்கிய ஆயுதப் போராட்டப் பாதையாக மாற்றியமைத்தது. முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவிற்குப் பிந்தைய தற்போதைய முடக்கப்பட்ட அரசியல் சூழலில், கறுப்பு ஜூலையின் 40 ஆண்டுகளைக் கடந்து நிற்கும் இந்த வேளையில், இலங்கை அரசியல் களத்தில் தமிழர்களின் எதிர்காலம் என்ன என்ற கேள்வி முன்னெப்போதையும் விட மிகவும் கூர்மையாக எழுந்து நிற்கிறது.

திருநெல்வேலித் தாக்குதல்: வரலாற்றைத் திருப்பிய ‘4-4 பிராவோ’

1983 ஜூலை 23 இரவு 11:28 மணி. யாழ்ப்பாணம் திருநெல்வேலிப் பகுதியில், தபால் பெட்டிச் சந்திக்கு அருகில் நிலவிய அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்தது ஒரு பேரிடிச் சத்தம். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்தத் தாக்குதல் அரங்கேறிய தருணம் அது. இயக்கத்தின் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் நேரடி வழிநடத்தலில், செல்லக்கிளி அம்மான் உள்ளிட்ட ஒன்பது வீரர்களைக் கொண்ட விடுதலைப்புலிகளின் அணி, பதுங்கியிருந்து இலங்கை இராணுவத்தின் ‘4-4 பிராவோ’ (Four Four Bravo) என்ற ரோந்துப் பிரிவின் மீது அதிரடித் தாக்குதலை நடத்தியது.

தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் ஆள் பலத்திலும் பலமடங்கு பெரிய அரச இராணுவத்தின் ஒரு பிரிவை, மிகச் சிறிய கொரில்லாப் படைப்பிரிவு நிர்மூலமாக்கியது. லெப்டினன்ட் வாஸ் குணவர்தன உள்ளிட்ட 13 சிங்களச் சிப்பாய்கள் அந்த இடத்திலேயே கொல்லப்பட்டனர். ஈழப் போராட்ட வரலாற்றில் அதுவரை இல்லாத அளவுக்கு இராணுவத்திற்குப் பேரடியைக் கொடுத்த இந்தத் தாக்குதல், ஈழத் தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப் போராட்ட தாகத்திற்கு ஒரு மாபெரும் உந்துசக்தியாக மாறியது. அத்துடன், சிங்களப் பேரினவாத அரசின் அடக்குமுறைக்குத் தகுந்த பதிலடி கொடுக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையையும் அது விதைத்தது.

கறுப்பு ஜூலை: திட்டமிட்ட இனவழிப்பின் பேரவலம்

திருநெல்வேலித் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட இராணுவத்தினரின் உடல்கள் கொழும்புக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஜூலை 24 இரவு முதல் தென்னிலங்கையில் தமிழர்களுக்கு எதிரான நச்சுப் பரப்புரை முடுக்கிவிடப்பட்டது. அது ஏதோ தற்செயலாக வெடித்த ‘இனக்கலவரம்’ அல்ல; அது தமிழினத்தின் பொருளாதார, பண்பாட்டு, அரசியல் இருப்பை வேரறுக்க ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன அரசால் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட ஒரு ‘இனவழிப்புப் படுகொலை’ (Pogrom).

அரசின் நேரடி ஆதரவோடு, வாக்காளர் பட்டியலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு தமிழர்களின் வீடுகளும், வர்த்தக நிறுவனங்களும் அடையாளம் காணப்பட்டு எரிக்கப்பட்டன. கொழும்பு, காலி, கண்டி, மாத்தறை எனத் தமிழர்கள் வாழும் இடங்களெல்லாம் சுடுகாடுகளாயின. ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் வீதிகளில் உயிருடன் கொளுத்தப்பட்டனர்; பெண்கள் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த குட்டிமணி, ஜெகன், தங்கத்துரை உள்ளிட்ட 53 அரசியல் கைதிகள் சிங்களக் கைதிகளாலும் சிறைக்காவலர்களாலும் கொடூரமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன உலக ஊடகங்களுக்கு, "தமிழர்களைப் பற்றிக் கவலைப்பட எனக்கு நேரமில்லை... சிங்கள மக்களின் உணர்வுகளையே நான் பிரதிபலிக்கிறேன்" என்று பகிரங்கமாக அறிவித்தார். அந்தப் பேரவலத்தின் சாம்பலில் இருந்துதான், மிதவாத அரசியல் மீதிருந்த நம்பிக்கையை முழுமையாக இழந்த தமிழ் இளைஞர்கள், ஆயுதமேந்திப் போராடப் புறப்பட்டனர். லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் அகதிகளாகப் புலம்பெயர்ந்து உலக நாடுகளுக்குச் செல்ல கறுப்பு ஜூலையே அடித்தளமிட்டது.

தமிழ் இனப்படுகொலை நினைவேந்தல் நிகழ்வு — புலம்பெயர் தமிழர்கள் ஒன்றுகூடி நீதி கோரும் காட்சி

நிகழ்காலம்: சிதறிக்கிடக்கும் தலைமையும் தொடரும் ஆக்கிரமிப்பும்

இன்று, முப்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு நிழல் அரசாங்கத்தையே நடத்தி, உலகப் படைகளுக்கு நிகராகத் தமிழினம் நிமிர்ந்து நின்ற காலம் முள்ளிவாய்க்காலோடு மௌனிக்கப்பட்டு விட்டது. நிகழ்கால அரசியல் களம் ஈழத்தமிழர்களுக்குப் பெரும் சவால்கள் நிறைந்ததாக உள்ளது. முதலாவதாக, தமிழ் தேசியக் கட்சிகள் கொள்கை ரீதியாகப் பிளவுபட்டும், நாடாளுமன்ற ஆசனங்களுக்காகத் தங்களுக்குள் மோதிக்கொண்டும் இருக்கின்றன. ஒரு ஒருங்கிணைந்த தந்திரோபாயத் தலைமை (Strategic Leadership) இன்று தாயகத்தில் இல்லை.

இரண்டாவதாக, போர் முடிந்துவிட்டதாகக் கூறப்பட்டாலும், வடக்கு-கிழக்கில் கட்டமைப்பு ரீதியிலான இனவழிப்பு (Structural Genocide) தீவிரமாகத் தொடர்கிறது. இராணுவமயமாக்கல், திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள், தொல்லியல் திணைக்களம் மற்றும் வனவளத் திணைக்களத்தின் பெயரால் தமிழ் நிலங்கள் அபகரிக்கப்பட்டு பௌத்தமயமாக்கப்படுவது நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. தென்னிலங்கையின் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு எதிராக எழுந்த ‘அரகலய’ போன்ற மக்கள் போராட்டங்கள் சிங்கள ஆட்சிகளை மாற்றியதே தவிர, தமிழர்களின் தேசியப் பிரச்சினைக்கான தீர்வை நோக்கி ஒரு அங்குலமும் நகரவில்லை என்பதை நிகழ்காலம் நமக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது.

எதிர்காலம்: எழுகைக்கான புதிய பாதைகள்

முட்டுக்கட்டைகள் நிறைந்த நிகழ்காலத்தைக் கடந்து, எதிர்காலத்தை நோக்கி ஈழத்தமிழினம் நகர வேண்டிய பாதைகள் மூன்று முக்கிய தளங்களில் அமைய வேண்டும்:

1. புதிய அரசியல் தலைமுறை: வடக்கு-கிழக்கு இணைந்த பாரம்பரிய தாயகக் கோட்பாடு, சுயநிர்ணய உரிமை ஆகியவற்றில் சமரசம் செய்யாத, சுயநலமற்ற இளைஞர்களைக் கொண்ட ஒரு புதிய தமிழ் அரசியல் தலைமை தாயகத்தில் விஸ்வரூபம் எடுக்க வேண்டும்.
2. புவிசார் அரசியலைக் கையாளுதல்: இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா ஆகிய வல்லரசு நாடுகளுக்கு இடையே நிலவும் புவிசார் அரசியல் போட்டியை (Geopolitics) தமிழர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தும் இராஜதந்திரத்தை வளர்க்க வேண்டும்.
3. புலம்பெயர் தேசத்தின் இராஜதந்திர பலம் (Diaspora Diplomacy): சர்வதேச அரங்கில் மனித உரிமை மீறல்களுக்கான சர்வதேசப் பொறுப்புக்கூறலையும் (Accountability), சர்வதேசக் கண்காணிப்பிலான பொதுவாக்கெடுப்பையும் (Referendum) கோரிப் போராடும் உலகளாவிய அழுத்தக் குழுவாகப் புலம்பெயர் தமிழர்கள் மாற வேண்டும்.

திருநெல்வேலித் தாக்குதலின் வீரமும், கறுப்பு ஜூலையின் நாற்பதாண்டுகளுக்கு மேலான வடுக்களும் நமக்குச் சொல்வது ஒன்றைத்தான்: ஈழத்தமிழர் பிரச்சினை என்பது வெறும் மனித உரிமைப் பிரச்சினையோ அல்லது பொருளாதாரச் சலுகைகளுக்கான பிரச்சினையோ அல்ல; அது ஒரு இறையாண்மை சார்ந்த 'தேசியப் பிரச்சினை'. அடக்குமுறைகளும் நில அபகரிப்புகளும் தொடரலாம், ஆனால் சாம்பலிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் உயிர்த்தெழும் ஈழத்தமிழினத்தின் விடுதலைத் தாகத்தை எந்தவொரு பேரினவாதத்தாலும் அழித்துவிட முடியாது. 'எழுகை' நமக்கானதாகவே இருக்கும்!

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

(ஈழத்தமிழன், திராவிடத்தமிழ்தேசியச்சிந்தனையாளன்)

🕯 ஜூலை 23 · கறுப்பு ஜூலை நினைவு தினம்