தூய்மைவாதத்தின் சுழலும், புரட்சியின் பாடங்களும்: ஈழத்தமிழர்கள் ஏன் ரோபெஸ்பியரை வாசிக்க வேண்டும்?
உலக விடுதலைப் போராட்டங்களின் வரலாற்றில் தத்துவார்த்தக் கூர்மையும், சமரசமற்ற அர்ப்பணிப்பும் கொண்ட சமூகங்கள் எப்போதும் உலகப் புரட்சிகளின் பக்கங்களை மீள்வாசிப்பு செய்வது வழக்கம். அந்த வகையில், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், 1789 ஆம் ஆண்டு பிரான்சில் வெடித்த பிரெஞ்சுப் புரட்சியானது உலக வரலாற்றையே மாற்றி அமைத்த ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாகும். பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வந்த கொடுங்கோல் மன்னராட்சி, நிலப்பிரபுத்துவம் மற்றும் மதகுருமார்களின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகச் சாமானிய மக்கள் திரண்டு நடத்திய அந்தப் புரட்சியின் மிக முதன்மையான, செல்வாக்குமிக்க மற்றும் விவாதத்திற்குரிய தலைவராக விளங்கியவர் மாக்சிமிலியன் ரோபெஸ்பியர் (Maximilien Robespierre) ஆவார். ஒரு வழக்கறிஞராகத் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, ஏழை எளிய மக்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்த அவர், புரட்சிக்குப் பிந்தைய பிரெஞ்சு நாடாளுமன்றத்தின் சக்திவாய்ந்த தலைவராக உருவெடுத்தார். பொதுமக்களின் பாதுகாப்புக்கான குழுவின் (Committee of Public Safety) தலைவராக இருந்து, மன்னர் பதினாறாம் லூயியின் மரண தண்டனைக்குக் காரணமானவர் அவரே. லட்சியவாதம், நேர்மை மற்றும் சமரசமற்ற கொள்கைப்பிடிப்பு ஆகியவற்றால் "ஊழல் செய்ய முடியாதவர்" (The Incorruptible) என்று போற்றப்பட்ட அதே வேளையில், புரட்சியைக் காப்பதற்காக எதிரிகளை ஒடுக்க அவர் கையாண்ட 'பயங்கரத்தின் ஆட்சி' (Reign of Terror) மற்றும் கில்லட்டின் (Guillotine) மரண தண்டனைகள் அவரை ஒரு கடுமையான ஆட்சியாளராகவும் வரலாற்றில் பதிவு செய்துள்ளன. இறுதி வரை தத்துவார்த்தக் கூர்மையும் சமரசமற்ற அர்ப்பணிப்பும் கொண்ட சமூகங்கள் எப்போதும் உலகப் புரட்சிகளின் பக்கங்களை மீள்வாசிப்பு செய்வது வழக்கம் என்ற அடிப்படையில், கடந்த பல தசாப்தங்களாகத் தங்களின் தாயக உரிமைக்காகவும், தன்னாட்சிக்காகவும் பாரிய விலை கொடுத்துப் போராடி வரும் ஈழத்தமிழினத்திற்குப் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் இத்தகைய மிக முக்கியமான சித்தாந்தவாதியான ரோபெஸ்பியரின் வாழ்வும் கோட்பாடுகளும் மிக நெருக்கமானவை. மன்னராட்சியின் கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராகப் பிரான்சில் சாமானிய மக்களின் குரலாய் எழுந்து, "சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம்" என்ற முழக்கத்தை உலகிற்குத் தந்த ரோபெஸ்பியரின் அதே புரட்சி, அவரையோ, அவரோடு நின்றவர்களையோ பலி வாங்கிய வரலாறு என்பது இன்று முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிந்தைய அரசியல் சூழலில் தங்களை மறுசீரமைப்புச் செய்யத் துடிக்கும் ஈழத்தமிழர்கள் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய ஒரு பாடப்புத்தகம் ஆகும்.
வரலாற்றில் "ஊழல் செய்ய முடியாதவர்" என்று அழைக்கப்பட்ட ரோபெஸ்பியரை, அதிகாரமோ, பணமோ, தற்காலிகச் சலுகைகளோ கொள்கையிலிருந்து அணுவளவும் அசைக்க முடியவில்லை. ஈழ விடுதலைப் போராட்டமும் இத்தகைய உன்னதமான, சமரசமற்ற தூய்மைவாதத்தின் மீதே கட்டப்பட்டது. எதிரிக்கு முன்னால் மண்டியிடாமை, தற்காலிகப் பேரம் பேசுதல்களை நிராகரிப்பது போன்ற குணங்கள் ரோபெஸ்பியரிடமும் இருந்தன, தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் தத்துவத்திலும் இருந்தன. ஆனால், ரோபெஸ்பியரின் வரலாறு காட்டும் எச்சரிக்கை என்னவென்றால், நடைமுறை அரசியலில் நெகிழ்வுத்தன்மை இல்லாத தீவிரத் தூய்மைவாதம், ஒரு கட்டத்தில் தனக்குள்ளேயே உள்முரண்பாடுகளைத் தோற்றுவித்து சுய அழிவிற்கு வழிவகுக்கும் என்பதுதான். ஈழத்தமிழர்கள் தங்களின் தியாக வரலாற்றைப் போற்றும் அதே வேளையில், தற்போதைய உலகளாவிய புவிசார் அரசியலில் தங்களை ஒரு 'அரசியல் சக்தியாக' நிலைநிறுத்திக் கொள்ள எத்தகைய இராஜதந்திர நெகிழ்வுத்தன்மையைக் கையாள வேண்டும் என்பதைக் கற்க ரோபெஸ்பியரின் தூய்மைவாதம் குறித்த வாசிப்பு உதவும்.
ரோபெஸ்பியர் முன்வைத்த "தூய்மை இல்லாத பயங்கரம் ஆபத்தானது; பயங்கரம் இல்லாத தூய்மை அதிகாரமற்றது" என்ற தத்துவம், குடியரசைக் காக்க புரட்சியின் எதிரிகளை ஒடுக்க வன்முறை அவசியமானது என்று வாதிட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு தேசிய இனம் தற்காப்பிற்காகவும், விடுதலைக்காகவும் ஆயுதம் ஏந்துவது தார்மீக ரீதியாக நியாயமானதுதான் என்றாலும், அந்த வன்முறை எப்போது, யாரை நோக்கிப் பாய்கிறது என்பதில் புரட்சிகர இயக்கங்கள் மிகக் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ரோபெஸ்பியர் தன் சொந்தக் கட்சியின் தோழர்களையே துரோகிகள் என்று சந்தேகித்துக் கில்லட்டினில் பலியிட்டார். இந்த அதிகப்படியான சந்தேகமும், உள்சுத்திகரிப்பும் புரட்சியின் பலத்தை எப்படிக் குலைத்தது என்பதைப் பிரான்சின் வரலாறு காட்டுகிறது. ஈழத்தமிழினமும் தன் கடந்தகாலப் போராட்ட வரலாற்றில் நிகழ்ந்த உள்முரண்பாடுகளையும், அதன் விளைவுகளையும் சுயவிமர்சனப் பார்வையோடு அணுக இத்தத்துவம் ஒரு முக்கியத் திறவுகோலாகும்.
ரோபெஸ்பியரின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் விளைவுகள் ஒட்டுமொத்தமாகச் சிதைந்து மீண்டும் ஒரு மன்னராட்சி போன்ற நெப்போலியனின் சர்வாதிகாரத்திற்குள் பிரான்ஸ் தள்ளப்பட்டது. இதற்குக் காரணம், புரட்சிகரக் கருத்துகளை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு சேர்த்த ரோபெஸ்பியர், அதை ஒரு நிலையான, ஜனநாயகப்பூர்வமான நிறுவனக் கட்டமைப்பாக மாற்றத் தவறினார். முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிறகு ஈழத்தமிழினம் இன்று எதிர்கொள்ளும் ஆகப்பெரும் சவாலும் இதுதான். ஆயுதப் போராட்ட வடிவம் மௌனிக்கப்பட்ட பிறகு, தங்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளையும், பன்னாட்டுத் தளத்திலான நீதிக்கான குரலையும் சிதறிப்போக விடாமல் எப்படிக் கட்டமைப்பு ரீதியாக மாற்றுவது என்பதை நாம் யோசிக்க வேண்டும். ஒரு தனிநபர் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட தலைமையின் கீழ் மட்டுமே இயங்கும் போராட்டங்கள், அந்தத் தலைமை இல்லாதபோது எப்படித் திசைமாறும் என்பதை ரோபெஸ்பியரின் 'தெர்மிடோரியன் எதிர்வினை' வீழ்ச்சி நமக்கு உணர்த்துகிறது.
ரோபெஸ்பியர் பிரான்சிற்குள் புரட்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது, பிரிட்டன், ஆஸ்திரியா, பிரஷ்யா போன்ற ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பியப் பேரரசுகளும் பிரெஞ்சுப் புரட்சியை நசுக்க ஒன்று கூடின. உலக வல்லரசுகள் தங்களின் சொந்த நலன்களுக்காக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் புரட்சிகளை எப்படி நசுக்கத் துடிக்கும் என்பதற்கு இதுவே சான்று. ஈழத்தமிழர்களின் போராட்டமும் 2009-ல் உலக வல்லரசுகளின் கூட்டுப் புவிசார் அரசியல் நலன்களாலேயே முள்ளிவாய்க்காலில் மௌனிக்கப்பட்டது. சர்வதேசச் சூழலைத் துல்லியமாகக் கணித்து அதற்கேற்ப உலக நாடுகளுடன் உறவை வளர்க்கத் தவறினால், எவ்வளவு பெரிய நியாயமான போராட்டமாக இருந்தாலும் அது வல்லரசுகளின் சதுரங்க ஆட்டத்தில் பலியாக்கப்படும் என்ற வரலாற்றுப் பாடம் ரோபெஸ்பியரின் காலத்திற்கும் பொருந்துவதாகும்.
ஈழத்தமிழர்கள் ரோபெஸ்பியரை வாசிக்க வேண்டியது அவரை ஒரு நாயகனாகக் கொண்டாடுவதற்கோ அல்லது கொடுங்கோலனாகத் தூற்றுவதற்கோ அல்ல. மாறாக, உலகப் புரட்சிகளின் வரலாற்றில் இருந்து 'எதைச் செய்ய வேண்டும்', 'எதைத் தவிர்க்க வேண்டும்' என்ற தத்துவார்த்தப் பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்வதற்காகவே. தங்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தவும், சர்வதேச அரங்கில் இராஜதந்திரப் போர் நடத்தவும் துடிக்கும் ஈழத்தமிழினத்திற்கு, ரோபெஸ்பியரின் வரலாறென்பது சுயவிமர்சனத்திற்கான, மீளெழுச்சிக்கான ஒரு தத்துவக் கண்ணாடி ஆகும்.
0 Comments