தமிழ்நாட்டு இடதுசாரிகளும் ஈழத் தமிழர் விடுதலைப் போராட்டமும்
வரலாற்று உண்மைகளும் வர்க்கப் புரிதலும்
தமிழ்நாட்டு கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புகள் ஈழத் தமிழர் போராட்டத்துக்கு ஆதரவு தந்திருக்கின்றன என்பது உண்மை. ஆனால் இந்த ஆதரவை வரலாற்று உண்மைகள், வர்க்க அணுகுமுறை மற்றும் வரம்புகள் ஆகியவற்றுடன் புரிந்துகொள்வது அவசியம். வெறும் உணர்ச்சி அல்லது அரசியல் பிரச்சாரத்துக்காக இதைப் பயன்படுத்துவது வரலாற்றை சிதைக்கும்.
வரலாற்றுப் பின்னணி
1983 இனப்படுகொலையிலிருந்து தொடங்கி, 2009 முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவு வரை, ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டம் தமிழ்நாட்டில் பெரும் எழுச்சியை ஏற்படுத்தியது. இந்த எழுச்சியில் இடதுசாரி அமைப்புகளும் பங்கு வகித்தன. குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி - இந்தியா (CPI) மற்றும் அதன் மாணவர்-இளைஞர் அமைப்புகள் சில கட்டங்களில் தீவிரமாக செயல்பட்டன.
CPI-யின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான C. மகேந்திரன் அவர்கள் ஈழப் பிரச்சினையில் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்தவர். 2008-ல் CPI மாநில அளவில் பசி போராட்டங்கள், கண்டனக் கூட்டங்கள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்தது. மகேந்திரன் உள்ளிட்ட தலைவர்கள் இந்தப் போராட்டங்களில் முன்னணியில் இருந்தனர். அவர்கள் ஈழத் தமிழர்களின் உரிமைகளை, குறிப்பாக சுயநிர்ணய உரிமையை, ஜனநாயக ரீதியில் வலியுறுத்தினர்.
2009 மாணவர் எழுச்சியும் இடதுசாரி பங்கும்
2009 ஜனவரி-மே காலகட்டத்தில் இலங்கை அரசின் இறுதி இராணுவத் தாக்குதல் தீவிரமடைந்தபோது, தமிழ்நாட்டில் மாணவர் எழுச்சி வலுப்பெற்றது. இதில் All India Students' Federation (AISF) உள்ளிட்ட கம்யூனிஸ்ட் மாணவர் அமைப்புகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் பங்கேற்றன. தமிழ்நாட்டின் பல கல்லூரிகளில் மாணவர் போராட்டங்கள், உண்ணாவிரதங்கள், ஊர்வலங்கள் நடைபெற்றன. இதற்கான பணிகளில் ஜயா த.பாண்டியன் அவர்களின் அர்பணிப்பும் பங்களிப்பும் மறக்கமுடியாதவை.
இந்தக் காலகட்டத்தில் தா. பாண்டியன் போன்ற தலைவர்கள் மாணவர் இயக்கத்துடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தனர். இடதுசாரி மாணவர் அமைப்புகள் போராட்டத்தில் குதித்தது, அந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழ்நாட்டில் உருவான பரந்த மக்கள் எழுச்சியின் ஒரு பகுதியாகும். இருப்பினும், இந்த ஆதரவு வர்க்க அடிப்படையிலான முழுமையான ஒற்றுமையாக வளர்ந்ததா என்பது கேள்விக்குரியது.
மார்க்சிய புரிதல்
மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில், தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டம் வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டம் ஒரு தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் ஆகும். இதில் தமிழ்நாட்டு இடதுசாரிகள் ஆதரவு தந்தது, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டின் வெளிப்பாடாகப் பார்க்கலாம்.
ஆனால் இந்த ஆதரவு வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது — தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டத்தை முழுமையாக ஆதரிக்கும் நிலைப்பாட்டை பெரும்பாலான இடதுசாரி அமைப்புகள் எடுக்கவில்லை.
இடதுசாரி அமைப்புகள் பெரும்பாலும் ஜனநாயக உரிமைகள், மனித உரிமைகள் மற்றும் இனப்படுகொலைக்கு எதிரான கோணத்தில் செயல்பட்டன. இது அவர்களின் வர்க்கப் புரிதல் மற்றும் அரசியல் வரம்புகள் காரணமாக இருந்தது. மேலும், 2009-க்குப் பிறகு இந்த ஆதரவு தொடர்ச்சியாக இல்லை. பல இடதுசாரி அமைப்புகள் இந்திய அரசின் வெளியுறவுக் கொள்கையுடன் ஒத்துப்போகும் அல்லது மௌனம் சாதிக்கும் நிலைக்கு வந்தன.
நிறைவாக
தமிழ்நாட்டு கம்யூனிஸ்டுகள், குறிப்பாக CPI மற்றும் அதன் மாணவர் அமைப்புகள், ஈழத் தமிழர் போராட்டத்துக்கு சில கட்டங்களில் முக்கிய ஆதரவு தந்திருக்கின்றன. C. மகேந்திரன் போன்ற தலைவர்களின் பங்களிப்பும், 2009 மாணவர் எழுச்சியில் இடதுசாரி அமைப்புகளின் பங்கும் வரலாற்று உண்மைகள்.
ஆனால் இந்த ஆதரவை மிகைப்படுத்தி அல்லது வரலாற்று உண்மைகளைத் திரித்து பயன்படுத்துவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. உண்மையான சர்வதேசியம் என்பது வர்க்க அடிப்படையிலான ஒற்றுமையை உருவாக்குவதாகும். தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவு தருவது மட்டும் போதாது; அந்த ஆதரவு தொடர்ச்சியான, கொள்கை அடிப்படையிலான மற்றும் சுயவிமர்சனத்துடன் கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டம் இன்றும் தொடர்கிறது. அதற்கான ஆதரவு வரலாற்று உண்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, வர்க்கப் புரிதலுடன் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் — வெறும் அரசியல் பிரச்சாரத்துக்காக அல்ல.
0 Comments