23 வயது தியாகம் – ஈழ விடுதலையின் முதல் தீப்பிழம்பு
ஒரு மரணம், பல்லாயிரம் எழுச்சிகள் — தியாகி பொன். சிவகுமாரனின் நினைவு நாள் சிறப்பு
ஜூன் 5, 1974. யாழ்ப்பாணம். உரும்பிராய். இரவு 6.15 மணி. காவல்துறையினரின் கனமான சப்பாத்துக்கால்களின் ஒலி, துப்பாக்கி சத்தம், பின்னர் ஒரு இளைஞனின் உடல் தரையில் விழும் ஓசை. அந்த இளைஞனின் பெயர் பொன்னுத்துரை சிவகுமாரன் — நாம் அனைவரும் அன்புடன் அழைக்கும் பொன். சிவகுமாரன் எனும் எமக்கான முன்னோடி.
23 வயது மட்டுமே நிரம்பிய அந்த இளைஞன், தனது உயிரைத் தன் கையால் முடித்துக்கொண்டான். அவன் விழுங்கிய சயனைட் மாத்திரை, ஈழத் தமிழ் வரலாற்றில் தியாகத்தின் முதல் பெரும் ஒளியாக மாறியது. அது வெறும் ஒரு மரணம் அல்ல — அது ஒரு தேசத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் முதல் தீப்பிழம்பு.
ஒரு சாதாரண மாணவனின் அசாதாரண பயணம்
1950 செப்டம்பர் 26 அன்று உரும்பிராயில் பிறந்த சிவகுமாரன், யாழ் இந்துக் கல்லூரியில் படித்தபோதே தமிழ் மக்களின் அவல நிலையை உணர்ந்தான். 1970களின் தொடக்கத்தில் தமிழ் மாணவர் இயக்கங்கள் (தமிழ் மாணவர் பேரவை) வழியாக அரசியல் விழிப்புணர்வு பெற்ற அவன், விரைவில் தமிழ் இளைஞர் முன்னணி உள்ளிட்ட அமைப்புகளில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டான்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான அரச பயங்கரவாதம் உச்சத்தில் இருந்தது. தமிழ் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மீது போலீஸ் அடக்குமுறை தொடர்ந்து நடைபெற்றது. இந்த அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தவர்களை கைது செய்து சித்திரவதை செய்யும் கொடூரம் அதிகரித்தது.
சிவகுமாரன், "நான் பிடிபட்டால் என் தோழர்களை காட்டிக்கொடுப்பேன்" என்ற பயத்தில், எப்போதும் சயனைட் மாத்திரையை தன்னுடன் வைத்திருந்தான். அது அவனுக்கு தோழன் போல் ஆனது.
ஜூன் 4, 1974 – வரலாற்று திருப்புமுனை
கோப்பாய் மக்கள் வங்கியில் நடைபெற்ற ஒரு நடவடிக்கையின்போது, காவல்துறையினர் சிவகுமாரனை சுற்றி வளைத்தனர். கைது செய்யப்படுவதை உணர்ந்த அவன், தயங்காமல் தனது சயனைட் மாத்திரையை விழுங்கினான். உடனடியாக உயிர் பிரிந்தது. அவன் இறந்தபோது வயது மட்டும் 23. ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற செய்தி, ஈழத் தமிழ் இளைஞர்களின் உள்ளங்களில் நெருப்பை மூட்டியது.
23 வயதில் ஒரு இளைஞன் நம்பிக்கையுடன் விழுங்கிய சயனைட் மாத்திரை — அது ஒரு தேசத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் முதல் தீப்பிழம்பாக மாறியது.
ஒரு மரணம், பல்லாயிரம் எழுச்சிகள்
சிவகுமாரனின் மரணச் செய்தி யாழ்ப்பாணம் முழுவதும் பரவியதும், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தெருக்களில் இறங்கினர். அந்த நாள் முதல், ஈழத் தமிழர்களிடையே சயனைட் தியாகம் என்ற புதிய கலாச்சாரம் உருவானது.
பின்னர் எமது தலைவர் வே. பிரபாகரன் அவர்கள் எமக்கு அந்த சயனைட் குப்பியையும் இலக்கத்தகட்டையும் எம் மூத்த தலைமுறையினராகிய எமக்கும் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளுக்கும் கையில் அளித்து, "சிவகுமாரன் செய்த தியாகம்தான் எங்களுக்கு உத்வேகம்" என்று பகிரங்கமாகக் கூறி எமக்கு தியாகப்பேரொளியின் தீச்சுவாலையை கையில் ஒப்படைத்தார். அவர் விட்டுச் சென்ற உதாரணம், ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களை ஆயுதம் ஏந்தச் செய்தது.
இன்றும் நம்மை நோக்கி கேட்கும் அந்த உன்னத தியாகியின் குரல்
52 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன்றும் தியாகி சிவகுமாரன் நம்மைப் பார்த்து கேட்கிறார்: "நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் தியாகத்திற்குத் தயாராக இருக்கிறீர்கள்?"
இன்று ஹிப்ஹாப் சங்கீ போன்ற இளைஞர்கள் PTA சட்டத்தின் கீழ் சிறையில் அடைக்கப்படும்போது, சிவகுமாரனின் தியாகம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது — ஒடுக்குமுறை தொடர்ந்தால், தியாகமும் தொடரும்.
நினைவு என்பது போராட்டம்
தியாகி பொன். சிவகுமாரன் நினைவு நாளில், வெறும் மலர்த் தூவலும், புகைப்படத்துக்கு முன் மெழுகுவர்த்தியும் போதாது. நமது அடுத்த தலைமுறைக்கு அவரது துணிவு, உறுதி, தியாக உள்ளம் ஆகியவற்றை கடத்த வேண்டும். ஒவ்வொரு ஈழத் தமிழனும், "நாம் எமது உரிமைக்காகப் போராட வேண்டும்" என்ற அவரது உறுதியை தன் உள்ளத்தில் ஏற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.
எழுகை! எழுச்சி! ஈழம் விடுதலை!
தியாகி பொன். சிவகுமாரன் நினைவைப் போற்றுவோம் — வீரவணக்கம்!
அவன் தியாகம் வீண் போகாது — தேச விடுதலைக்காய் ஒன்றுபட்டுப் போராடுவோம்!
0 Comments