உயிர் காத்த கஞ்சியும் அதன் வரலாறும்

முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி

அது ஒரு உயிர்ப்போராட்டத்தின் சாட்சி

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் | 🕯 மே 18 நினைவேந்தல்

உயிர் காத்த கஞ்சியும் அதன் வரலாறும் — முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி என்பது 2009 ஆம் ஆண்டு ஈழப் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில், முள்ளிவாய்க்காலில் பசியால் வாடிய தமிழ் மக்களின் உயிரைக் காக்க வழங்கப்பட்ட அரிசி, தண்ணீர் மற்றும் உப்பு கலந்த எளிய உணவாகும்.

இது வெறும் உணவாக மட்டுமின்றி, போரின் வடுக்களையும், தியாகத்தையும் நினைவுகூரும் அடையாளமாகவும், மே 18 அன்று கஞ்சி வழங்கும் நிகழ்வாகவும் இன்றும் நினைவு கூறப்படுகிறது.

முள்ளிவாய்க்கால்

கஞ்சியின் வரலாற்று வடிவங்கள்

போரின் இறுதிக்காலத்தில் உணவின்றி தவித்த மக்களுக்கு, ஆரம்பத்தில் தேங்காய்ப்பால் சேர்த்து கஞ்சி வழங்கப்பட்டது. அடுத்து தேங்காய் பற்றாக்குறையின் காரணமாக, அங்கர் பால்மா (Anchor Milk Powder) கலந்து வழங்கப்பட்டது.

உப்புக் கஞ்சி: பால்மாவின் இருப்பு குறைந்தபோது, வெறும் உப்பை மட்டும் கலந்து கஞ்சி வழங்கப்பட்டு மக்களின் உயிர் காக்கப்பட்டது. இந்தக் கஞ்சி, வலி சுமந்த வரலாற்றையும், போரின் கொடுமையையும் இளம் தலைமுறையினருக்கு உணர்த்தும் ஒரு அடையாளமாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே 18-ல் நினைவு கூரப்படுகிறது.

அந்த நாட்கள்

முள்ளிவாய்க்கால்; அந்தப் பெயர் கேட்ட மாத்திரத்தில் இதயம் பதைக்கும். கண்கள் கலங்கும். நெஞ்சு நிறையும். 2009 மே மாதத்தின் அந்த இறுதி நாட்கள் — தமிழினத்தின் வரலாற்றில் இரத்தச் சிவப்பில் பொறிக்கப்பட்ட மிகப் பெரிய துயர நாட்கள். அங்கு, சிறிய ஒரு துண்டு நிலப்பரப்பில், இலட்சக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் சிறைப்பட்டிருந்தனர். வானம் பீரங்கிகளின் முழக்கத்தால் நிரம்பியது. தரை முழுவதும் இரத்தம், சதைத் துண்டுகள், குழந்தைகளின் அலறல். உணவு இல்லை. மருந்து இல்லை. நம்பிக்கை கூட மெல்ல மெல்ல வற்றிப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அத்தகைய அவல நிலையில், உயிரைக் காத்த ஒரு சாதாரண உணவு — கஞ்சி.

அது வெறும் கஞ்சி அல்ல. அது தமிழ் மக்களின் உயிர்ப்பலி, தாக்குப்பிடிப்பு, மற்றும் எதிர்ப்பின் சின்னம்.

சிறிதளவு அரிசி, கொஞ்சம் உப்பு, தண்ணீர் — இவை மட்டுமே அதன் பொருட்கள். ஆனால் அதன் பின்னணியில் இருந்த வலி, அவலம், மற்றும் உயிர்ப்போராட்டம் அளவற்றவை. இன்று, முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நாளில் அந்தக் கஞ்சியைச் சமைத்து, பகிர்ந்து, நினைவுகூர்வது வெறும் பழக்கம் அல்ல; அது நமது மக்களின் கதையை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு உருக்கமான சடங்கு.

2009-ஆம் ஆண்டின் முதல் சில மாதங்களிலிருந்தே வன்னி மண் மக்களுக்கு நரகமாக மாறியது. இலங்கை அரசப் படைகள் தமிழ் மக்களைச் சுற்றி வளைத்து, "பாதுகாப்பு வலயம்" (No Fire Zone) என்ற பெயரில் சிறிய சிறிய இடங்களுக்குள் தள்ளினர். முள்ளிவாய்க்கால் அந்த இறுதி வலயம். அங்கு சுமார் 3 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் அடைக்கப்பட்டனர். உணவு, மருந்து, அத்தியாவசியப் பொருட்கள் அனைத்தும் திட்டமிட்டுத் தடை செய்யப்பட்டன. உலகம் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஒரு இனத்தைப் பட்டினி போட்டுக் கொல்லும் மிகப் பெரிய அரக்கத்தனம் நடைபெற்றது.

குழந்தைகள் பசியால் அழுதன. தாய்மார்கள் தங்கள் மார்பில் பால் இல்லாமல் தவித்தனர். முதியவர்கள் பலவீனமடைந்து விழுந்தனர். மருத்துவமனைகள் மீது குண்டுகள் விழுந்தன. மருந்துகள் இல்லாமல் காயமுற்றவர்கள் அலறினர். அந்த நரகத்தில், தமிழ் மக்களின் உயிரைத் தக்க வைத்த ஒரே உணவு — கஞ்சி. சில சொட்டு தண்ணீரில் அரிசியைப் போட்டு, உப்பு கலந்து காய்ச்சினால் போதும். ஒரு வேளைக்கு ஒரு சிறு குவளை. அதுவே நாள் முழுவதும் உயிர் வாழ உதவியது.

முள்ளிவாய்க்கால் கடற்கரை — இந்த மணலில்தான் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் சிதறின (2022)

மக்களின் கதைகள்

ஒரு தாய் தன் பசியை அடக்கி, தன் குழந்தைக்கு கஞ்சியை ஊட்டிய கதைகள் இன்றும் கண்ணீரை வரவழைக்கின்றன. ஒரு முதியவர், தன் பேரனுக்காக கஞ்சியைப் பாதுகாத்து வைத்து, பின்னர் தானே பலியான கதைகள். குண்டு வீழ்ந்த இடத்தில் கஞ்சி சமைத்து, சுற்றியிருந்தவர்களுடன் பகிர்ந்து உண்ட காட்சிகள். இவை அனைத்தும் முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சியின் வரலாறு.

கஞ்சி தமிழர்களுக்குப் புதிய உணவல்ல. ஆனால் முள்ளிவாய்க்காலில் அது உருமாறியது. அது உயிர்காக்கும் ஆயுதமாக மாறியது. உணவு விநியோகம் முற்றிலும் தடை செய்யப்பட்டபோது, மக்கள் தங்களிடமிருந்த சிறு அரிசியைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். சில இடங்களில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் போன்ற அமைப்புகள் கஞ்சி சமைத்து வழங்க முயன்றன. ஆனால் அந்த இடங்களும் குண்டுமழையில் சிதைக்கப்பட்டன.

ஒரு குவளை கஞ்சியில் உயிர் தேடிய மக்களின் முகங்கள் — பசியால் வாடிய கண்கள், ஆனாலும் ஒன்றுக்கொன்று உதவ முயன்ற கரங்கள் — இவைதான் தமிழினத்தின் உண்மையான முகம். அவர்கள் வெறும் உணவுக்காக அல்ல, தங்கள் இனத்தின் எஞ்சிய உயிர்களைக் காப்பாற்ற ஒன்றிணைந்தனர். குண்டுகள் விழுந்தபோதும், கஞ்சி சமைக்கும் புகை மெல்ல எழுந்தது. அந்தப் புகை ஒரு சமிக்ஞை — "நாங்கள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறோம். நாங்கள் சரணடையவில்லை" என்பதுபோல.

✦   ✦   ✦

இலங்கை அரசு உணவை ஆயுதமாக்கியது. மருந்தைத் தடுத்தது. மக்களைப் பட்டினி போட்டது. இது திட்டமிட்ட இன அழிப்பு. ஐ.நா. அறிக்கைகளின்படி 40,000 முதல் 70,000 வரை தமிழ் உயிர்கள் அங்கு பலியாயின. பலர் இன்றும் காணாமல் போனவர்களாக உள்ளனர். ஆனால் அந்த மரணங்களுக்கு மத்தியிலும், கஞ்சி சில உயிர்களைக் காத்தது. அந்த உயிர்கள் இன்று உலகெங்கும் பரவி, தங்கள் மக்களின் கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றன.

மே 18 நினைவேந்தல் — உலகெங்கும் கஞ்சி விநியோகம் நடைபெறுகிறது

நினைவின் சின்னமாக கஞ்சி

இன்று, மே 18-ஐ முன்னிட்டு உலகெங்கும் தமிழர்கள் கஞ்சி சமைக்கின்றனர். அது வெறும் உணவு அல்ல. அது நினைவு. அது எதிர்ப்பு. அது உறுதிமொழி. "நாங்கள் மறக்கவில்லை. நாங்கள் மன்னிக்கவில்லை" என்ற உரக்கமான குரல்.

கஞ்சியைச் சமைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்த 2009-ஆம் ஆண்டின் பசி, அலறல், இரத்தம், நம்பிக்கை எல்லாம் நினைவுக்கு வருகின்றன. ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்கு கஞ்சி ஊட்டியபடி குண்டு விழுந்ததை நினைக்கிறோம். ஒரு இளைஞன் தன் தந்தைக்கு கஞ்சி கொடுத்துவிட்டு, தானே மரணித்ததை நினைக்கிறோம். அந்த வலி இன்றும் பசியாக, எரிச்சலாக, போராட்ட உணர்வாக உள்ளது.

இந்தக் கஞ்சி நமக்குச் சொல்லும் பாடங்கள்

• ஒற்றுமை

  பசியில் கூட மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து உண்டனர். இன்றும் நாம் ஒன்றிணைந்தால்தான் வலிமை.

• தாக்குப்பிடிப்பு

  சாதாரண உணவு கூட உயிரைக் காக்கும் என்பதை அது நிரூபித்தது. நமது கலாச்சாரம், மொழி, அடையாளம் — இவை எத்தனை தடைகள் வந்தாலும் தாக்குப்பிடிக்கும்.

• நினைவு

  மறதி என்பது மரணம். நாம் நினைவுகூர்ந்தால்தான் அடுத்த தலைமுறைக்கு எமது வரலாற்றைக் கடத்த முடியும் என்ற எச்சரிக்கையான செய்தியை இவ்வரலாறு நமக்கு உணர்த்தி நிற்கிறது.

இன்றும் இலங்கை அரசு இந்த நினைவேந்தல்களை அடக்க முயல்கிறது. கஞ்சி வழங்குவோரை கைது செய்கிறது. ஆனாலும் மக்கள் தன்னின வலியைச் சுமந்தபடி அந்த நினைவழியா நாட்களை நினைவுகூருகின்றனர். ஒரு இனத்தின் நினைவை எப்படி அடக்க முடியும் என்பதற்கு எமது மக்களே வரலாற்றின் சாட்சியாக நிமிர்ந்து நிற்கின்றனர். கஞ்சியின் ஒவ்வொரு சொட்டும், அந்த மண்ணில் சிந்திய இரத்தத்தின் சாட்சி என்பதை இந்த உலகம் உணராதவரை, எம் வலிகளின் நீட்சி தொடரவே செய்யும்.

✦   ✦   ✦

இறுதி வார்த்தைகள்

முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி என்பது வெறும் வரலாறு அல்ல; அது நமது இரத்தத்தில் ஓடும் உணர்வு. அது நமது குழந்தைகளுக்கு சொல்ல வேண்டிய கதை. "உன் முன்னோர்கள் பசியால் தவித்தபோதும், தங்கள் இனத்தைக் காக்க உயிர் தந்தார்கள்" என்ற கதை. அது எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும், அந்தக் கஞ்சியின் சுவை மறக்காது. அது உப்பு மட்டும் அல்ல; அது கண்ணீர், வியர்வை, இரத்தம் கலந்த சுவை. அது உயிர் காத்த சுவை. அது தமிழினத்தின் அழியாத உயிர்ச்சக்தி.

முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி, தியாகத்தின் அடையாளமாக இன்றும் பல இடங்களில் விநியோகிக்கப்படுகிறது.

"உங்கள் தியாகம் வீண் போகாது. உங்கள் வலி நமது போராட்டமாகத் தொடரும். நீதி கிடைக்கும் வரை, நினைவு தொடரும்."

முள்ளிவாய்க்கால் உயிர் காத்த கஞ்சி — நீ என்றும் எமது இதயத்தில் ஓடிக்கொண்டிருப்பாய். உன் வரலாறு நமது எதிர்காலத்தை வழிநடத்தும்.

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

மே 18 நினைவேந்தல் கட்டுரை

🕯 மே 18 · தமிழீழ நினைவு தினம் · ஒரு குவளை கஞ்சி — ஒரு இனத்தின் உயிர்ப்போராட்டம்