அரசியல் பகுப்பாய்வு

கொள்கை, சித்தாந்தம் என்பதெல்லாம் ஏட்டிலும், மேடை பேச்சிலும் தான்! அதிகாரமே இலக்கு.

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் | ஈழத்தமிழன் | திராவிடத்தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனையாளன்

ஈழத்தமிழினத்தின் தற்கால நாடாளுமன்ற அரசியல் என்பது, கொள்கை முடக்கத்திற்கும் தத்துவார்த்த வீழ்ச்சிக்கும் மிகச்சிறந்த உதாரணமாக மாறியுள்ளது. தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பின் (TNA) சிதைவிற்குப் பிந்தைய சூழலில், இலங்கைத் தமிழரசுக்கட்சி (ITAK), தமிழ்த்தேசிய மக்கள் முன்னணி (TNPF), மற்றும் பல்வேறு தமிழ் மக்கள் கூட்டணிகளுக்குள் நடக்கும் அதிகாரப் போட்டிகள் இதனை அப்பட்டமாக்குகின்றன. மார்க்சிய, திராவிட ஒடுக்கமுறை எதிர்ப்புப் பார்வையின்படி, ஒரு தேசிய இனத்தின் விடுதலை என்பது நில மீட்போடு சேர்த்து உழைக்கும் மக்களின் சமூக, பொருளாதார விடுதலையையும் உள்ளடக்க வேண்டும். ஆனால், இன்றைய தமிழ் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதிகள் வடக்கு-கிழக்கில் தீவிரமடைந்து வரும் நவதாராளவாத கார்ப்பரேட் பொருளாதார ஒடுக்குமுறைகளை—குறிப்பாக, பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் இறால் வளர்ப்புத் திட்டங்களால் மன்னார், முல்லைத்தீவு அப்பாவிக் கடற்றொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரம் சிதைக்கப்படுவதையும், மயிலிட்டி மற்றும் காரைநகர் பகுதிகளில் உள்ளூர் உற்பத்தி நசுக்கப்படுவதையும்—கண்டுகொள்வதே இல்லை. கொழும்பு அதிகார வர்க்கம் கொண்டுவரும் வரவு-செலவுத் திட்டங்களுக்கு (Budget) திரைமறைவில் ஆதரவளித்து, அதற்குப் பிரதியுபகாரமாக சொகுசு வாகன அனுமதிப்பத்திரங்களையும் (Vehicle Permits), பன்முகப்படுத்தப்பட்ட வரவு-செலவு நிதி ஒதுக்கீடுகளையும் (Decentralized Budget Funds) பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு நுகர்வுவாத அரசியல் பண்பாடே இவர்களிடம் மேலோங்கியுள்ளது. 'சுயநிர்ணயம்', 'தாயகம்' என்ற சொற்கள் மக்கள் மத்தியில் உணர்ச்சியைத் தூண்டி, தேர்தல் கால ஆசனங்களை உறுதிப்படுத்துவதற்கான மூலதனமாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றனவே தவிர, அவற்றின் தத்துவார்த்த ஆழத்தை உழைக்கும் மக்கள் மத்தியில் கொண்டு சேர்க்கும் எந்தவொரு அரசியல் சாசனக் கல்வியும் (Constitutional Education) இங்கு முன்னெடுக்கப்படுவதில்லை.

தமிழ் அரசியல் கட்சிகளுக்குள் நிலவும் பிளவுகளும் அதிகாரப் போட்டியும்

இன்றைய ஈழத்தமிழ்த் தலைமைகளின் வீழ்ச்சி என்பது வெறும் தேர்தல் தோல்விகளில் இல்லை; மாறாக, அவர்கள் கொண்டுள்ள தத்துவார்த்த வறுமையிலும், பிராந்திய புவிசார் அரசியலுக்குத் தங்களை அடகு வைக்கும் போக்கிலுமே அடங்கியுள்ளது. கட்சிகளுக்குள் நடக்கும் பிளவுகளும், கூட்டணிகளின் உடைவுகளும் கொள்கை ரீதியான முரண்பாடுகளால் ஏற்படுபவை அல்ல; மாறாக, 'யார் நாடாளுமன்றத்தின் முன்னிருகையில் அமர்வது?', 'யாருக்குப் பாராளுமன்றக் குழுத் தலைமை?' என்ற அற்பமான, தனிநபர் ஈகோ சார்ந்த அதிகாரப் போட்டியின் வெளிப்பாடே ஆகும். பேரினவாத அரசு வடக்கு-கிழக்கில் தொல்பொருள் திணைக்களம், வனவளத் திணைக்களம் மற்றும் இராணுவத்தின் ஊடாக நிகழ்த்தி வரும் திட்டமிட்ட நில அபகரிப்பையும், பௌத்தமயமாக்கலையும் எதிர்கொள்ளும் தத்துவார்த்த மக்கள் போராட்ட வடிவங்கள் இவர்களிடம் இல்லை. மாறாக, இந்திய-சீன புவிசார் அரசியல் போட்டிகளுக்குள் சிக்கியுள்ள இலங்கையில், புதுடில்லியின் நலன்களுக்குத் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பதன் மூலம் தங்களின் அரசியல் இருப்பைக் காக்க முற்படுகின்றனர். மக்களை வெறும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்குச் சீட்டுகளைப் போடும் இயந்திரங்களாக மட்டுமே பார்க்கும் இந்த 'வாக்கு வங்கி அரசியல்', தமிழ் தேசியத்தின் கூட்டுப் பலத்தை சர்வதேச அரங்கில் ஒரு பலவீனமான காரணியாக மாற்றியுள்ளது. கொள்கைகளும் சித்தாந்தங்களும் வெறும் ஏடுகளிலும், மேடைப் பேச்சுகளிலும், தேர்தல் அறிக்கைகளிலும் மட்டுமே சிறைபிடிக்கப்பட்டு, நடைமுறையில் சுயநல அதிகாரமே இறுதி இலக்காகக் கொண்டு செயல்படும் இந்த ஏமாற்று அரசியல் கலாச்சாரம் ஈழத்தமிழினத்தை வரலாற்று ரீதியான அடிமைத்தனத்திற்குள் தள்ளிவிடும். எனவே, ஏட்டிலிருக்கும் சித்தாந்தங்களை உழைக்கும் மக்களின் அன்றாட வாழ்வாதாரப் போராட்டங்களோடும், கார்ப்பரேட் எதிர்ப்பு-நில மீட்புப் போராட்டங்களோடும் பிணைத்து, மக்கள் திரள் தத்துவார்த்தப் பாதையை (Mass Ideological Movement) நோக்கி நகர்வதே இன்றைய சூழலில் ஈழத்தமிழினத்தின் தன்னாட்சி உரிமையைக் காப்பதற்கான ஒரே வழியாகும்.

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த்தேசிய சிந்தனையாளன்

⚠️ கொள்கை ஏட்டில் அல்ல, செயலில் வேண்டும் · தத்துவார்த்த மக்கள் திரள் இயக்கமே தேவை