வரலாறு என்பது ஆய்ந்து அறிதல்
அது இணையவழி உரையாடல்களினால் உருவாகும் திரிபுவாதம் அல்ல
இன்று தமிழ் சமூக ஊடகங்களில் வரலாறு என்பது விருப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு வடிவமைக்கப்படும் ஒரு கதையாக மாறிவிட்டது. ஒரு சிலர் தங்கள் தேசிய உணர்வை வலுப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில், புராணத்தை வரலாறாகவும், கற்பனையை உண்மையாகவும் மாற்றி எழுதுகின்றனர். இது தமிழ் அடையாளத்தை வலுப்படுத்துவதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் தமிழ் வரலாற்றின் நம்பகத்தன்மையை சிதைக்கும் ஆபத்தான போக்கு.
வரலாறு என்பது ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியது. அது உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் திரிக்கப்படக் கூடாது. சங்க இலக்கியங்கள், தொல்லியல் சான்றுகள், கல்வெட்டுகள், அந்நியர்களின் பதிவுகள் - இவை எல்லாம் வரலாற்றின் உண்மையான ஆதாரங்கள். இவற்றை ஒதுக்கிவிட்டு, "எனக்குப் பிடித்த கதை" என்று சொல்வது வரலாற்றுக்கு அவமானம்.
இந்தக் கட்டுரை அத்தகைய திரிபுவாதத்துக்கு எதிரான ஒரு சிறு எதிர்ப்பு. முருகன் என்ற தமிழ்த் தெய்வத்தைப் பற்றிய விவாதத்தின் மூலம், வரலாற்றை எப்படி மதிக்க வேண்டும் என்பதை நினைவூட்ட முயல்கிறது.
வரலாறு என்பது கடந்த கால நிகழ்வுகளின் வெறும் தொகுப்பு அல்ல. அது அறிவியல் பூர்வமாக, ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் உண்மைகளைக் கண்டறியும் ஒரு தேடல் ஆகும்.
"வரலாறு என்பது ஆய்ந்து அறிதல்" என்ற கூற்றுக்கு ஏற்ப, ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளர் உண்மைகளை வெளிக்கொணரப் பின்பற்றும் முக்கிய படிகளைப் பற்றி இக்கட்டுரையில் காண்போம்.
வரலாற்று ஆய்வின் முதல் படி, ஆராய வேண்டிய குறிப்பிட்ட காலகட்டம், நபர் அல்லது நிகழ்வைத் தேர்ந்தெடுப்பதாகும்.
🔸"இது எப்போது நடந்தது?"
🔸"ஏன் நடந்தது?"
🔸"இதன் விளைவுகள் என்ன?"
போன்ற கேள்விகளை எழுப்புவதன் மூலம் ஆய்வின் நோக்கம் தெளிவாகிறது.
ஆதாரங்கள் இல்லாத வரலாறு வெறும் கற்பனையாகிவிடும். வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் இருவகையான சான்றுகளைச் சேகரிக்கின்றனர்:
🔸ஒன்று, முதன்மை ஆதாரங்கள்: நிகழ்வு நடந்த காலத்தில் உருவான கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், அகழ்வாராய்ச்சிப் பொருட்கள் (மண்பாண்டங்கள், கருவிகள்), மற்றும் சமகாலத்து நாட்குறிப்புகள்.
🔸இரண்டு, இரண்டாம் நிலை ஆதாரங்கள்: முதன்மை ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பிற்காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல்கள், சுயசரிதைகள் மற்றும் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் இவற்றுள் அடங்கும்.
கிடைத்த அனைத்துத் தகவல்களையும் அப்படியே உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. சான்றுகளின் நம்பகத்தன்மையை அறிய இரண்டு கட்டச் சோதனைகள் நடத்தப்படுகின்றன:
🔸ஒரு ஆவணம் அல்லது பொருள் உண்மையானதா அல்லது போலியானதா என்பதை அதன் காலம், எழுத்து முறை மற்றும் வேதியியல் சோதனைகள் மூலம் கண்டறிதல். இது வெளிப்புற ஆய்வு (External Criticism) என்றே கருதப்படும்.
🔸பேசப்படும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படும் கருப்பொருள் எதுவோ, அந்த ஆவணத்தை எழுதியவரின் நோக்கம் என்ன, அதில் கூறப்பட்டுள்ள தகவல்கள் தர்க்கரீதியாக உண்மையானவையா என்று உள்ளடக்கத்தை ஆராய்தல். இது அக ஆய்வு (Internal Criticism) என்றே அழைப்பர்.
ஆதாரங்கள் சரிபார்க்கப்பட்ட பிறகு, சிதறிக்கிடக்கும் தகவல்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைக்க வேண்டும்.
🔸ஒரு நிகழ்வு நடப்பதற்கான பின்னணி என்ன என்பதை ஆராய்ந்து, நிகழ்வுகளைக் காலவரிசைப்படி (Chronological order) ஒழுங்குபடுத்துதல். இது காரண-காரணத் தொடர்பு எனப்படும்.
இறுதிப் படியாக, ஆய்வாளர் தான் கண்டறிந்த உண்மைகளைத் தெளிவான, நடுநிலையான வரலாற்றுப் பதிவாக எழுதுகிறார்.
🔸சொந்த விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு இடம் தராமல், ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே முடிவுகள் முன்வைக்கப்பட வேண்டும்.
சுருங்கக்கூறின்; வரலாற்று ஆய்வு என்பது ஒரு துப்பறியும் பணியைப் போன்றது. முறையான வினா எழுப்புதல், தகுந்த ஆதாரங்களைச் சேகரித்தல், அவற்றை அறிவியல் பூர்வமாகச் சரிபார்த்தல் ஆகிய படிகளின் மூலமே உண்மையான வரலாற்றை நாம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. இத்தகைய ஆய்வுகளே மனித சமுதாயம் தனது கடந்த காலப் பிழைகளில் இருந்து கற்றுக்கொண்டு, சிறந்த எதிர்காலத்தை நோக்கி நகர வழிகாட்டுகின்றன.
0 Comments