தமிழர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் நாடகமா? யாழ்ப்பாண மாநாடும் சர்வதேச அனுதாப அரசியலும்

அரசியல் விமர்சனம்

தமிழர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் நாடகமா? — யாழ்ப்பாணச் சர்வதேச மாநாடும் சர்வதேச சமூகத்தின் அனுதாப அரசியலும்

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தங்களின் உறவுகளுக்கு நீதி கோரி, ஈழத்தமிழினத்தின் தாய்மார்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தெருக்களில் நின்று நடத்தி வரும் ‘நீதிக்கான நீள்பயணம்’ என்பது உலக வரலாற்றில் மிக உன்னதமான, அதேநேரம் மிகத் துயரமான ஒரு போராட்ட வடிவமாகும். இத்தகைய சூழலில், சர்வதேசக் காணாமலாக்கப்பட்டோர் தினத்தை முன்னிட்டு (2026 ஆகஸ்ட் 30 அன்று) யாழ்ப்பாணம் தந்தை செல்வா கலை அரங்கில் ‘The Long Road to Justice’ (நீதிக்கான நீள்பயணம்) என்ற தலைப்பில் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களால் ஒரு சர்வதேச மாநாடு மிக எழுச்சியுடன் முன்னெடுக்கப்பட்டது. இம்மாநாட்டில் ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் (UN) வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான பணிக்குழுவின் சுயாதீன நிபுணர் ஆனா லோரினா டெல்காடிலோ (Ana Lorena Delgadillo) முதன்மை விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டதுடன், அம்னெஸ்டி இன்டர்நேஷனலின் (Amnesty International) தெற்காசியப் பிராந்திய இயக்குநர் ஸ்மிருதி சிங் (Smriti Singh) உள்ளிட்ட சர்வதேசப் பிரதிநிதிகளும் கலந்து கொண்டு தங்களின் கருத்துகளைப் பதிவு செய்தனர்.

யாழ்ப்பாணம் மாவட்ட செயலகத்தில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் உறவினர்கள் எழுதி ஒட்டிய பிரார்த்தனைப் பதாகை

இருப்பினும், இம்மாநாட்டில் கலந்துகொண்ட சர்வதேசப் பிரதிநிதிகள், தங்களின் உறவுகளைத் தேடித் தவிக்கும் தமிழ் தாய்மார்களின் கண்ணீருக்கு வெறும் ‘ஆறுதல்களையும் அனுதாபங்களையும்’ மட்டுமே வழங்கிவிட்டுச் சென்றுள்ளனர் என்பதுதான் இங்குள்ள கசப்பான நிதர்சனமாகும். ஐநா மற்றும் அம்னெஸ்டி போன்ற அமைப்புகள், இலங்கை அரசு தங்களின் கடந்தகாலப் போக்குகளிலிருந்து விடுபட்டு, காணாமல் போனோர் அலுவலகத்தை (OMP) சீரமைக்க வேண்டும் என்றும், தற்போதைய அரசு தனது சமரசப் பேச்சுகளுக்கு ஏற்பச் செயல்பட வேண்டும் என்றும் வழக்கம் போலப் பொதுவான தார்மீக ஆலோசனைகளை மட்டுமே முன்வைத்துள்ளன. கடந்த 17 ஆண்டுகாலமாக இதே ஐநா மன்றமும், மனித உரிமை அமைப்புகளும் இலங்கை அரசுகளுக்குக் கால அவகாசங்களை அள்ளி வழங்கி, தமிழர்களை ஏமாற்றி வரும் நிலையில், இந்த யாழ்ப்பாண மாநாட்டின் பங்கேற்பும் தமிழர்களின் நீதிக்கான தாகத்தைத் தற்காலிகமாகத் தணித்து, அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகத் திட்டமிட்டு அரங்கேற்றப்பட்ட மற்றுமொரு ராஜதந்திர நாடகமா என்ற பலத்த கேள்வி இன்று தமிழ்த் தேசியத் தளத்தில் மேலோங்கி நிற்கிறது.

வெறும் அனுதாப அரசியலால் எமது தாய்மார்களின் கண்ணீருக்கு ஒருபோதும் நீதி கிடைத்துவிடாது.

சர்வதேச நாடுகள் என்று தங்களை விவரித்துக் கொள்ளும் உலக வல்லரசுகளும், ஐநா உள்ளிட்ட அமைப்புகளும் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையையும், அவர்களின் மனித உரிமைப் போராட்டங்களையும் எப்போதுமே தங்களின் சொந்த வர்த்தக மற்றும் புவிசார் அரசியல் நலன்களுக்கு ஏற்பவே பயன்படுத்தி வருகின்றன. 2009 முள்ளிவாய்க்கால் கூட்டு இனப்படுகொலையின் போது, கொழும்பு அரசுக்குத் தேவையான அனைத்து இராணுவ மற்றும் ராஜதந்திர உதவிகளையும் வழங்கிவிட்டு, இன்று வெறும் மனித உரிமைப் போர்வையில் அனுதாபம் காட்டும் புது டெல்லியின் ‘ஆழ்நிலை அரசு’ (Deep State) முதல் சர்வதேச நாடுகள் வரை அனைத்தும் இந்த ஏமாற்று நாடகத்தின் கூட்டுப் பங்காளிகளே ஆகும். இந்தச் சர்வதேசக் கட்டமைப்புகள் தமிழ் மக்களின் நீதிக்கான போராட்டங்களை வெறும் ‘இழப்பீடுகள் மற்றும் அலுவலகச் சீர்திருத்தங்கள்’ (Reparations and Bureaucratic Reforms) என்ற எல்லைக்குள் சுருக்கிவிட முயல்கின்றன. வெறும் அனுதாப அரசியலால் எமது தாய்மார்களின் கண்ணீருக்கு ஒருபோதும் நீதி கிடைத்துவிடாது என்பதை உணர்ந்து, பன்னாட்டுச் சட்டங்களின் முரண்பாடுகளைத் தோலுரிப்பதும், உலகளாவிய 9 கோடி தமிழர்களின் கூட்டுப் பிரக்ஞையை ஓர் அதிகார சக்தியாக மாற்றிச் சர்வதேசத்தின் முகமூடிகளைக் கிழிப்பதும் ‘எழுகதிர்’ வாயிலாக நாம் உலகிற்கு விடுக்கும் தத்துவார்த்த அறைகூவலாகும்.

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த்தேசிய சிந்தனையாளன்

🕯 நீதிக்கான நீள்பயணம் · யாழ்ப்பாணம் · சர்வதேசக் காணாமலாக்கப்பட்டோர் தினம் 2026