UAPA சட்டத்தின் இருண்ட பக்கங்களும் தமிழர்களின் சட்டப் போராட்ட முட்டுக்கட்டைகளும்: விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத் தடையின் பின்னணியில் உள்ள நிறுவனச் சதி!
தமிழ்நாடு அரசியல்களத்தில் தற்போதைய சமகால விவாதங்களில், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின் (UAPA) கீழ் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீது விதிக்கப்படும் தடைகள் குறித்துப் பொதுமக்கள் மத்தியில் நிலவி வரும் மிக முக்கியமான சட்ட ரீதியான சந்தேகங்களுக்கும், உத்தியோகபூர்வ நடைமுறைகளுக்கும் விடை அளிக்கும் நோக்கில் 'எழுகதிர்' இதழின் இந்தச் செய்தியாய்வு விரிவடைகிறது.
பொதுவாக, ஒன்றிய அரசும் தமிழ்நாட்டின் உளவுத்துறையும் (Q-Branch) இணைந்து, "தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் இன்னமும் தமிழ்நாட்டைத் தங்களின் மறைமுகப் பின்புலமாகப் (Logistical Backyard) பயன்படுத்தி வருகிறது; அதன் ஆதரவாளர்கள் இங்கு இரகசியமாகத் தளங்களை அமைக்க முயல்கிறார்கள்" என்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தே ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தடையை நீட்டித்து வருகின்றன. ஆனால், இந்தத் தடையை ஏன் உத்தியோகபூர்வமாக நீதிமன்றங்களிலோ அல்லது UAPA தீர்ப்பாயங்களிலோ (Tribunals) எவராலும் சட்டப்படி உடைக்க முடிவதில்லை என்ற கேள்விக்கு பின்னால் இருக்கும் உறைந்துபோன சட்ட முட்டுக்கட்டைகளையும், அதன் வரலாற்று உண்மைகளையும் நாம் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது.
UAPA சட்ட நடைமுறையின்படி, ஒரு தடைசெய்யப்பட்ட இயக்கத்தின் மீதான தடையை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்காட வேண்டுமானால், அப்படி வழக்காட முன்வருபவர் அந்த இயக்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ உறுப்பினராகவோ, நிர்வாகியாகவோ அல்லது அதன் சட்டப்பூர்வ பிரதிநிதியாகவோ (Legal Representative) இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் மிக முக்கியமான விதிமுறையாகும். இங்குதான் இந்திய அரசு ஒரு மிகப்பெரிய சட்டப் பொறியை வைத்துள்ளது. இந்தியாவிற்குள் எவரேனும் ஒரு நபர், "நான் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் உறுப்பினர் அல்லது பிரதிநிதி, எனவே இந்தத் தடையை எதிர்த்து வழக்காடுகிறேன்" என்று தீர்ப்பாயத்தின் முன் நின்றால், அவர் தடையை எதிர்ப்பதற்கு முன்பாகவே, 'தடைசெய்யப்பட்ட பயங்கரவாத அமைப்பில் உறுப்பினராக இருக்கிறார்' என்ற குற்றச்சாட்டின் கீழ் UAPA சட்டத்தின் நேரடிப் பிரிவுகளின்படி உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட்டு, பல ஆண்டுகள் பிணையின்றிச் சிறையில் அடைக்கப்படுவார். இதனால், இந்தியாவில் உள்ள எந்தவொரு மனித உரிமை வழக்கறிஞரோ அல்லது சட்ட வல்லுநரோ தங்களை அதிகாரப்பூர்வமாக அந்த இயக்கத்தின் 'உறுப்பினர்' என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டு வழக்காட வர முடியாத ஒரு முடக்குவாதம் நிலவுகிறது.
மறுபுறம், அந்த இயக்கத்தின் மீது பற்றும் கொள்கை ஈடுபாடும் கொண்ட 'ஆதரவாளர்கள்' (Sympathizers) அல்லது அரசியல் இயக்கங்கள் இத்தடையை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்யவோ, வழக்காடவோ முற்பட்டால், UAPA தீர்ப்பாயம் அதனைத் தள்ளுபடி செய்துவிடுகிறது. சட்டத்தின் பார்வையில், ஆதரவாளர்கள் என்பவர்கள் அந்த இயக்கத்தின் உத்தியோகபூர்வப் பகுதியாகக் கருதப்பட மாட்டார்கள் என்பதால், அவர்களின் எதிர்மனுக்கள் யாவும் 'வழக்கிடும் தகுநிலை' (Locus Standi) இல்லை என்று கூறி ஆரம்பத்திலேயே நிராகரிக்கப்பட்டுவிடும். இந்த நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட சட்ட முட்டுக்கட்டையின் காரணமாகவே, தமிழ்நாட்டில் உள்ள எந்தவொரு தமிழ்த்தேசிய அமைப்பாலும் அல்லது மனித உரிமை அமைப்பாலும் இந்தத் தடையை நீதிமன்றக் கூண்டில் ஏறித் தர்க்கரீதியாக எதிர்கொள்ள முடிவதில்லை.
தடையை எதிர்க்க வருபவர் உறுப்பினர் என அறிவித்தால் கைது; ஆதரவாளராக வந்தால் வழக்கிடும் தகுதியில்லை — இதுவே UAPA அமைத்திருக்கும் சட்டப் பொறியின் மையம்.
இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவு என்னவென்றால், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் களத்தில் செயல்பாட்டில் இருந்த காலம் வரை, அவர்கள் இந்திய அரசின் இத்தகைய உத்தியோகபூர்வச் சட்டத் தடைகளை நீதிமன்றங்களின் வாயிலாக எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லை என்பதாகும். சர்வதேசச் சட்டங்களும், வல்லரசுகளின் உள்நாட்டுச் சட்டங்களும் எப்போதும் ஒடுக்கப்படும் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டங்களுக்குச் சாதகமாக இருப்பதில்லை என்பதைத் தீர்க்கமாக உணர்ந்திருந்த தமிழீழத் தேசியத் தலைமை, இத்தகைய தடைகளைத் தங்களின் 'உலகளாவிய அரசியல் மற்றும் ராஜதந்திர நகர்வுகளின்' (Political & Diplomatic Manoeuvres) மூலமாகவே நீக்க விரும்பியது. டெல்லியின் பாசிச ஏகாதிபத்தியச் சட்டங்களின் பின்னணியில் இருக்கும் இத்தகைய நுணுக்கமான முட்டுக்கட்டைகளைத் தமிழ்நாட்டு இளைய தலைமுறையும், உழைக்கும் வர்க்கமும் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தவெக மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள் விரிக்கும் தற்காலிகத் தேர்தல் கால 'கொள்கைக் கூட்டணி' என்ற மாய வலைகளைத் தாண்டி, சனாதனப் பாசிச அரசுகள் சட்டங்களின் வழியே நடத்தும் இத்தகைய கட்டமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறைகளை அம்பலப்படுத்தி, மண்ணுரிமையையும் மக்கள் இறையாண்மையையும் காக்கும் உண்மையான சித்தாந்தக் களத்தை நோக்கி இளைஞர்கள் தன்னுணர்வுடன் விழித்தெழ வேண்டிய தீர்க்கமான வரலாற்றுத் தருணம் இதுவேயாகும்!
சட்டத்தின் முட்டுக்கட்டைகளை அறிதல் என்பது அடிமைத்தனத்தை ஏற்பதல்ல; அது நிறுவனச் சதிகளை அம்பலப்படுத்தி, மண்ணுரிமையையும் மக்கள் இறையாண்மையையும் காக்கும் விழிப்புணர்வின் முதற்படியாகும்.
0 Comments