நினைவேந்தல் கட்டுரை

திலீபன் நினைவேந்தலும் 'மகாவம்ச மனநிலையும்'

அகரம் இதழுக்காக: கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

✍ கிருஸ்ணா அம்பலவாணர் | 🕯 செப்டம்பர் நினைவேந்தல்

தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் தியாக வரலாற்றில், செப்டம்பர் மாதத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் எமது மக்களின் கூட்டு நனவுமனத்தில் உறைந்து கிடக்கும் தார்மீகப் போர்க்குணத்தின் சாட்சியங்களாகும். நல்லூர் மண்ணில் சொட்டு நீரும் அருந்தாமல், தன் உடலையே உன்னதமான பேராயுதமாக்கி ஈழத்து மண்ணின் இறையாண்மைக்காக உருகி மறைந்த தியாக தீபம் திலீபனின் நினைவு நாட்களை எமது தாயகம் போற்றி வணங்கும் இச்சமகாலச் சூழலில், கொழும்பு அதிகார வர்க்கமும் தென்னிலங்கைச் சக்திகளும் கடுமையான சித்தாந்த நடுக்கத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள். யாழ்ப்பாணத்தில் அமைந்துள்ள திலீபனின் நினைவிடத்தை நோக்கியும், அவரது திருவுருவச் சிலையைக் குறிவைத்தும் தென்னிலங்கை வலதுசாரிக் கும்பல்கள் கக்கும் இனவாத நஞ்சானது, முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்திற்குப் பின்னரும் சிறீலங்கா அரச நிர்வாகத்தைக் கட்டியாளும் அந்த உத்தியோகபூர்வ 'மகாவம்ச மனநிலை' இன்னும் துளியும் மாறவில்லை என்பதன் அப்பட்டமான தடயவியல் சான்றாகும்.

தியாக தீபம் திலீபன் — நல்லூரில் ஒவ்வொரு செப்டம்பரிலும் நினைவுகூரப்படுகிறார்

தென்னிலங்கை அரசியல் சட்டக் கட்டமைப்பிற்குள், ஆயுதம் ஏந்தி அரசிற்கு எதிராக இருமுறை கலகம் செய்து பல்லாயிரக்கணக்கான சிங்கள இளைஞர்களின் மரணத்திற்குக் காரணமான ஜேவிபி (JVP) தலைவர் ரோஹண விஜேவீரவைத் தங்களின் உத்தியோகபூர்வத் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டு, தென்னிலங்கையில் நினைவுகூர இந்நாட்டின் ஒற்றையாட்சி முறைமையில் முழுமையான இடமிருக்கிறது. ஆனால், ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அறவழியில் உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர்நீத்த தியாக தீபம் திலீபனை நினைவுகூர எமது மக்களுக்கு இருக்கும் தார்மீக உரிமையை "பயங்கரவாதம்" என்று கொழும்பு ஊடகங்களும் பேரினவாத ஏஜெண்டுகளும் அச்சுறுத்துவது எத்தகைய வர்க்க முரண்பாடு? நூற்றுக்கணக்கான எளிய தமிழ் பொதுமக்களைக் கொன்றொழித்த முன்னாள் இராணுவப் புலனாய்வுப் பணிப்பாளர் சுரேஷ் சலே போன்ற போர்க்குற்றவாளிகளும், ராஜபக்சக்களுமே நிஜமான பயங்கரவாதிகள். யுத்தம் முடிந்து இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும், இறந்த ஒரு புனிதமான தியாகிக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் அடிப்படை தார்மீக உரிமையைக் கூடச் சகித்துக்கொள்ள முடியாத பேரினவாத மனநிலை இருக்கும் வரை, இந்த இலங்கைத் தீவில் தமிழர்களுக்கான எந்தவொரு நீதியான அரசியல் தீர்வும் சாத்தியமில்லை என்பதை நடப்புச் சூழல் நிருபிக்கிறது.

திலீபன் உருகி மறைந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும், இந்திய ஏகாதிபத்தியம் ஈழ மண்ணில் கொண்டிருந்த தார்மீகத் தகுதியைச் சட்டப்பூர்வமாக இழக்கச் செய்தது.

இப்பின்னணியில், இந்திய ஏகாதிபத்தியம் ஈழத்து மண்ணில் நிகழ்த்திய வரலாற்றுத் துரோகங்களையும், அதன் பின்னாலிருந்த 'மகாவம்ச மனநிலையின்' கூட்டுச் சதிகளையும் நாம் இந்த திலீபன் நினைவு வாரத்தில் ஆழமாக மீள்வாசிப்புச் செய்ய வேண்டும். 1987 இல் திணிக்கப்பட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் என்பது ஈழத்தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரிப்பதற்காக அல்ல; அது பிராந்திய வல்லரசுத் திமிரோடு எமது தாயகத்தின் நிலப்பரப்பில் இந்திய அமைதிப்படை (IPKF) என்ற பெயரில் காலூன்றி, தேசியத் தலைமையின் சமரசமற்ற விடுதலைப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்காக வகுக்கப்பட்ட ஒரு ராஜதந்திரச் சதிவலைப்பின்னலாகும். திலீபன் முன்வைத்த ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகள் வெறும் இலங்கை அரசிற்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; அது 'அமைதிப்படை' என்ற போலி முகமூடியுடன் எமது மக்களின் வாழ்விடங்களை ஆக்கிரமித்த இந்திய ஏகாதிபத்தியத்தின் துரோகங்களை உலக அரங்கின் முன்னால் தோலுரித்துக் காட்டிய ஆகச்சிறந்த சித்தாந்தப் போராகும்.

மறுபுறம், ஜெனிவா ஐநா மனித உரிமைகள் பேரவையின் (UNHRC) நடப்பு அமர்வுகளில் கொழும்பு அரசு சர்வதேசச் சமூகத்தின் கண்முன்னே போடும் இரட்டை வேடங்களையும், அதன் பின்னாலுள்ள கள்ளத்தனமான ராஜதந்திர நகர்வுகளையும் 'அகரம்' இதழ் மிகத் துல்லியமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. தற்போது கொழும்பில் அமைந்துள்ள புதிய அரசாங்கமானது, முந்தைய ஆட்சியாளர்களின் நிதி மோசடிகளையும் பொருளாதாரக் குற்றங்களையும் விசாரிப்பதாகக் காட்டி, தங்களை ஒரு சீர்திருத்தவாத அரசாகச் சர்வதேச நிதி நிறுவனங்களின் முன்னால் பி.ஆர். (PR) வேலைகளைச் செய்கிறது. ஆனால், நிதிசார் ஊழல்களை விசாரிப்பது என்பது முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்த்தப்பட்ட தமிழினப் படுகொலைக்கோ, செம்மணிப் புதைகுழிகளின் கொடூரங்களுக்கோ அல்லது பல்லாயிரக்கணக்கான எமது உறவுகள் காணாமல் ஆக்கப்பட்டப் போர்க்குற்றங்களுக்கோ சர்வதேச அரங்கில் பொறுப்புக்கூறுவதற்கு ஒருபோதும் ஈடாகாது.

தரைமட்டப் பௌத்தமயமாக்கல்

உள்நாட்டில் 'ஊழல் ஒழிப்பு' என்ற போலி முகமூடியை மாட்டிக்கொண்டு சர்வதேசச் சமூகத்தை ஏமாற்றும் அதே சிறீலங்கா அரசுதான், பின்தளத்தில் வவுனியா வடக்கு நெடுங்கேணி வெடுக்குநாறி மலை ஆதிசிவன் ஆலயம், முல்லைத்தீவு குருந்தூர் மலை மற்றும் மட்டக்களப்பு மயிலத்தமடு புல்வெளிகள் வரை இலங்கைத் தொல்பொருள் திணைக்களத்தின் சட்டப் பொறிகளைப் பயன்படுத்தி எமது பாரம்பரிய நிலங்களை உத்தியோகபூர்வமாகப் பௌத்தமயமாக்கல் செய்து வருகிறது.

இராணுவப் பாதுகாப்போடு பௌத்த துறவிகள் தமிழ் வழிபாட்டுத் தலங்களை ஆக்கிரமித்து, எமது பூர்வீக அடையாளங்களை "போலி நம்பிக்கைகள்" என்று இழிவுபடுத்தும் போது, ஜெனிவா மன்றங்களில் கொழும்பு அரசு அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கம் பேசுவது ஆகப்பெரும் ராஜதந்திர நயவஞ்சகமாகும்.

ஆவணப்படுத்தலும் சட்டப் போராட்டமும் — இளைய தலைமுறை நடக்க வேண்டிய பாதை

எனவே, திலீபனின் நினைவு வாரம் என்பது வெறும் வருடாந்தச் சடங்காக முடிந்துவிடக் கூடாது. சர்வதேசத் தளத்தில் வாழும் எமது இளைய தலைமுறையினர், இத்தகைய தட்டையான விவாதங்களைக் கடந்து, எமது மண்ணில் இன்றும் தொடரும் நீதி மறுப்புகளையும், கட்டமைப்புசார் ஒடுக்குமுறைகளையும் ஆவணப்பூர்வமாக உலகிற்கு எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

வெற்று அடையாள அரசியலைத் தாண்டி, சர்வதேச அரங்கில் உத்தியோகபூர்வ ஆவண ஆதாரங்களுடனும் ராஜதந்திரச் சட்டப் போராட்டங்களுடனும் எமது சுயநிர்ணய உரிமையை நிலைநிறுத்தப் போராடுவதே, தியாக தீபம் திலீபனின் தியாகத்திற்கும் எமது மாவீரர்களுக்கும் நாம் செய்யும் உண்மையான தார்மீக நன்றிக்கடனாகும்.

கி

கிருஸ்ணா அம்பலவாணர்

ஈழத்தமிழன் | திராவிடத் தமிழ்த்தேசிய சிந்தனையாளன்

🕯 செப்டம்பர் · திலீபன் நினைவேந்தல் வாரம் · அகரம் இதழுக்காக